Οι ευρωεκλογές της Κυριακής θεωρούνται οι πιο σημαντικές για το μέλλον της Ε.Ε. και την πολιτική ατζέντα που θα εφαρμοστεί τα επόμενα χρόνια. Οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να αντιμετωπίσουν την ενδυνάμωση των λαϊκιστικών και ακροδεξιών κομμάτων και να μπλοκάρουν την εκλογή του Μάνφρεντ Βέμπερ ως επόμενου προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η υποψηφιότητά του σηματοδοτεί την ξεκάθαρη μετατόπιση της ευρωπαϊκής δεξιάς προς τα δεξιότερα, όσον αφορά στις κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές, και στην επιμονή στην ίδια «συνταγή» της λιτότητας που οδήγησε σε αυξανόμενες κοινωνικές και εισοδηματικές ανισότητες και στην άνοδο του ευρωσκεπτικισμού.
Έντεκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη ανακάμπτουν δειλά. Προκειμένου να προωθήσουμε ένα μοντέλο δίκαιης ανάπτυξης και να ενισχύσουμε το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο της Ε.Ε. για την περίοδο 2021-2027, πρέπει να οικοδομήσουμε προοδευτικές συμμαχίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να πιέσουμε για πολιτικές που μπορούν να υποστηριχθούν από την Ευρωπαϊκή Αριστερά, τους Σοσιαλιστές και τους Πράσινους. Η κοινωνική μας ατζέντα έχει ως προτεραιότητα την ενίσχυση της αγοράς εργασίας, την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και τη δημιουργία των προϋποθέσεων για δημόσιες επενδύσεις που μπορούν να αντιμετωπίσουν τις βαθιές ανισότητες σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία αποτελούν θετικά παραδείγματα για το πώς λειτουργούν οι προοδευτικές συμμαχίες και τι θα μπορούσε να συμπεριλάβει η κοινωνική ατζέντα για μια ισχυρότερη Ευρώπη. Ταυτόχρονα, χρειαζόμαστε περισσότερες προσπάθειες και συνέργειες για να σχηματίσουμε ένα ευρύ αντιφασιστικό μπλοκ. Αυτό αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για εμάς, καθώς τα ακροδεξιά και λαϊκίστικα κόμματα ενδέχεται να έχουν ισχυρή εκπροσώπηση στο επόμενο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Επιπλέον, οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να προετοιμάσουν το έδαφος για μια Ευρωπαϊκή Επιτροπή με προοδευτικό προσανατολισμό που μπορεί να επικεντρωθεί στις προτεραιότητες της κοινωνικής μας ατζέντας, στα κοινωνικά δικαιώματα, στη βιώσιμη ανάπτυξη και στις λεγόμενες «πράσινες πολιτικές», αντί να συνεχίσει να διαχειρίζεται το αποτυχημένο και αναποτελεσματικό μοντέλο της λιτότητας και να μειώνει τον ρόλο των κινημάτων και της κοινωνίας των πολιτών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.
Χρειαζόμαστε περισσότερους πολίτες, περισσότερες συλλογικότητες στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, πρέπει να γεφυρώσουμε το χάσμα μεταξύ των πολιτικών ηγετών και του εκλογικού σώματος. Αυτό πρέπει να αποτελεί έναν από τους κύριους στόχους του νέου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το καθήκον που εμείς, ως προοδευτικές δυνάμεις, πρέπει να εκπληρώσουμε.
Είμαστε βέβαιοι ότι μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα την επόμενη πενταετία. Για να τα καταφέρουμε όμως, απαιτείται να συνδυάσουμε το όραμά μας για την Ε.Ε., πως την θέλουμε, προς ποια κατεύθυνση να κινείται, και παράλληλα να πιέσουμε για την εφαρμογή ρεαλιστικών πολιτικών που θα αφορούν τους πολλούς, τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Να πιέσουμε για την κοινωνική αλλαγή, να πολιτικοποιήσουμε εκ νέου τη συζήτηση και το διάλογο για τις κοινωνικές αξίες, την αλληλεγγύη και τη συνοχή.
Στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου οι Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να ψηφίσουν μαζικά. Η αναμέτρηση αυτή αφορά στο μέλλον μας, πώς μπορούμε να κάνουμε αυτήν την Ένωση να λειτουργεί σωστά για τους πολλούς, και να απομακρυνθούμε πλήρως από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που επενδύουν στην οπισθοδρόμηση, στο χθες, στον εθνικισμό.
*Το άρθρο αυτό συνυπογράφεται από τους:
Δημήτρη Ραπίδη, συντονιστή του Ευρωπαϊκού Προοδευτικού Φόρουμ, μέλος της γραμματείας Ευρωπαϊκών και Διεθνών Σχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ.
José João Torrinha, επικεφαλής της δημοτικής αρχής του Γκιμαράες με το πορτογαλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Lluis Camprubi, επικεφαλής του τμήματος Ευρωπαϊκών και Διεθνών Σχέσεων του Πράσινου Κόμματος στην Καταλονία.
