δδμανιάς, 9/6/2023
τα ελαττώματα του αλέξη τσίπρα είναι:
η υπέρμετρη καλοσύνη, η εντιμότητα και η ευπρέπεια
δεν μπορεί να έχεις αυτά τα χαρακτηριστικά και να είσαι πολιτικός την έχεις βαμμένη εκ των προτέρων, εκείνο που τον έσωζε ήταν η διορατικότητα, η γενναιότητα και οι ηγετικές του ικανότητες γενικά.
προσωπικά πιστεύω στην δημοκρατία γιατί είναι η μοναδική δύναμη που απομένει στο λαό. ο σκοπός είναι να προκύψουν συλλογικές αποφάσεις μέσα από τον διάλογο με δημοκρατικές διαδικασίες και να αποτυπωθούν οι θέσεις και ιδεολογική ταυτότητα του συριζα.
κάθε οργανωμένη τάση, υπόταση, ομάδα, παράταξη μέσα σε ένα κόμμα λειτουργεί συνήθως ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη του, (κάποιος είπε και ως φράξια) κι αυτό νομίζω είναι η αιτία που ο συριζα έχασε τις εκλογές.
ομπρέλα, κίνηση μελών, προεδρικοί κλπ, τι είναι αυτά; έχει απόλυτο δίκιο ο διονύσης τεμπονέρας που μιλάει κατά μιας “φωτισμένης ελίτ” στελεχών και υπέρ ενός ισχυρού συλλογικού κόμματος όπου η δύναμη του θα είναι τα μέλη του
ποιός ευκλείδης, ποιος πολλάκης, ποιός χαρίτσης, ποιός παππάς;
κάτι πάει να πει η αχτσιόγλου, ο τεμπονέρας, η γεροβασίλη αλλά σαν άπειρους τους βλέπω, κι ο φάμελος καλός είναι σαν πρόεδρος της ΚΟ αλλά όχι του συριζα
κάθε τι που διακινδυνεύει την ενότητα των μελών του συριζα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν εχθρός.
να διαφημίζεται κάθε υποψήφιος βουλευτής η στέλεχος που εκλέγεται δημοκρατικά αλλά όσο είναι εν ισχύ η εκλογή του, σε εσωκομματικές διαδικασίες πρέπει ο κάθε ένας να μπορεί να τοποθετείται και να εκφράζει τις απόψεις του ισοδύναμα με όλους τους άλλους
με λίγα λόγια ο σύριζα είναι τα 170000 μέλη και οι οργανώσεις τους που αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη και καλύτερες συνθήκες ζωής για ούλους
όσο για τον τσίπρα ήτανε και είναι ο αρχηγός του σύριζα και δεν θ αφήσει να διαλυθεί το κόμμα, όταν χρειαστεί θα παρέμβει
κι ένα υπέροχο ποίημα της βιζουάβα σιμπόρσκα από την ελένη καρασαββίδου
“στο χείλος της πιο στενής αβύσσου”
«Είμαι εγώ η Κασσάνδρα./ Κι αυτή είναι η πόλη μου κάτω από τις στάχτες /Δεν γνωρίζω τα παιχνίδια της καρδιάς / Δεν γνωρίζω τη γύμνια του πατέρα των παιδιών μου./ Δεν φαντάζομαι το Άσμα Ασμάτων / να κρύβει ένα ασαφές, γεμάτο μουντζούρες χειρόγραφο,/ Αυτά που θέλω να πω περιέρχονται σε έτοιμες προτάσεις./ Δεν χρησιμοποιώ την απελπισία γιατί δεν μου ανήκει / μου την έχουν εμπιστευτεί μόνο να τη φυλάω./ Ακόμη κι αν μου κόψεις το δρόμο,/ ακόμη κι αν με κοιτάξεις στα μάτια,/ θα σε προσπεράσω στο χείλος της πιο στενής κι απ’ την τρίχα / αβύσσου».
πω πω τί ομορφιά τι δύναμη είναι αυτή από μια πολωνή ποιήτρια (2 Ιουλίου 1923 – 1 Φεβρουαρίου 2012)
φιλάκια
