iloveithaki.gr, 10/1/2026
ένα κείμενο συνείδησης, όχι πολιτικό, του νιόνιου μανιά του μήδη
δεν υπάρχει μέσα μας έτοιμος άνθρωπος.
υπάρχει μόνο δυνατότητα.
αν δεν καλλιεργηθεί,
μένει άγρια.
όχι κακή.
άγρια.
γεννιόμαστε με dna.
όχι με ηθική.
όχι με συνείδηση.
όχι με όρια.
αυτά τα μαθαίνουμε.
ή δεν τα μαθαίνουμε.
όταν ο άνθρωπος μεγαλώσει με λύκους,
δεν γίνεται λύκος.
γίνεται άνθρωπος χωρίς άνθρωπο.
το ίδιο και οι κοινωνίες.
οι μεγάλες δυνάμεις σήμερα
δεν κινούνται από αξίες.
κινούνται από ένστικτο.
Ηνωμένες Πολιτείες
πόροι. ενέργεια. έλεγχος. επιβίωση.
Ρωσία
χώρος. ασφάλεια. επιβίωση.
Κίνα
πρώτες ύλες. δρόμοι. επιβίωση.
Ευρωπαϊκή Ένωση
αγορές. ισορροπίες. επιβίωση.
καμία ηθική.
μόνο διαχείριση φόβου.
οι μικροί;
όπως πάντα.
στριμώχνονται.
προσαρμόζονται.
χάνονται.
όχι γιατί είναι κακοί.
αλλά γιατί δεν έχουν δόντια.
σαν άνθρωπος σε βράχο,
με κύμα απέναντι.
δεν μισεί τη θάλασσα.
δεν τη βρίζει.
κρατιέται.
άλλος έχει πλεούμενο
άλλος σωσίβιο.
άλλος μόνο τα νύχια του.
κι όταν κουραστεί,
δεν φταίει το νερό.
φταίει που γεννήθηκε
χωρίς ακτή.
στην ελλάδα
η πάλη είναι μόνιμη.
λίγοι πάνω.
πολλοί κάτω.
όχι ιδεολογία.
δομή.
στο θιάκι
το ίδιο έργο,
άλλη σκηνή.
ντόπιοι και ξένοι.
γη και χρήμα.
φιλοξενία και εκτόπιση.
κανείς κακός.
όλοι σε οίστρο επιβίωσης.
εκεί χάνεται ο άνθρωπος.
όχι όταν πεινάει.
αλλά όταν συνηθίζει.
όταν λέει:
«έτσι είναι ο κόσμος».
η ηθική δεν πεθαίνει με πόλεμο.
πεθαίνει με αδιαφορία.
και δεν κληρονομείται.
μεταδίδεται.
σαν φωτιά.
ή σβήνει.
αν κάτι μας έμαθαν οι αρχαίοι,
δεν είναι ότι ήταν καλύτεροι.
είναι ότι ήξεραν τι κάνουν
όταν άφηναν το ένστικτο να κυβερνήσει.
εμείς το κάνουμε
και το λέμε ανάπτυξη.
ο άνθρωπος δεν γεννιέται άνθρωπος.
γεννιέται ικανός να γίνει.
και κάθε εποχή
αποφασίζει
αν θα τον μορφώσει
ή αν θα τον αφήσει
να μεγαλώσει με λύκους.
Του ‘παν θα βάλεισ το χακί
Θα μπεισ στην πρώτη τη γραμμή
Θα μπεισ στην πρώτη τη γραμμή
Και ήρωασ θα γίνεισ
Εκείνοσ δε μιλάει πολύ
Του ‘ναι μεγάλη η στολή
Του ‘ναι μεγάλη η στολή
Και βάσανο οι αρβύλεσ
Το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει
Είναι μονότονο και του ‘ρχεται να κλαίει
Είναι μονόνοτο και του ‘ρχεται να κλαίει
Το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει
Δεν του ‘γραφε ποτέ κανείσ
Τισ νύχτεσ ξύπναγε νωρίσ
Τισ νύχτεσ ξύπναγε νώρισ
Και μίλαγε για λάθοσ
Μια μέρα έγινε στουπί
Πέταξε πέρα τη στολή
Πέταξε πέρα τη στολή
Και έκλαψε μονάχοσ
Το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει
Είναι μονότονο και ντρέπεται να κλαίει
Είναι μονότονο και ντρέπεται να κλαίει
Το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει
