iloveithaki.gr, 24/1/2026
ένα άρθρο κοινωνικού περιεχομένου, του νιόνιου του μανιά του μήδη
δεν είναι “ενημέρωση”.
είναι επιλογή.
κάθε μέρα ανοίγεις τηλεόραση.
και σου σερβίρουν το ίδιο πιάτο.
έναν μικροτραυματισμό.
έναν καβγά στο δρόμο.
ένα βίντεο με έναν να ουρλιάζει.
μια “άσχημη συμπεριφορά”.
μια εικόνα που σε κάνει να λες:
“πού πάμε σαν κοινωνία”.
και το κανάλι το παίζει σαν να ανακάλυψε την αλήθεια του αιώνα.
λες και έπιασε τον παλμό του λαού.
λες και αυτό είναι “το πρόβλημα”.
όχι.
δεν είναι το πρόβλημα.
είναι το σύμπτωμα.
η φτώχεια δεν φαίνεται όμορφα στην κάμερα
η φτώχεια δεν πουλάει σαν θέαμα.
η ανέχεια δεν έχει ωραίο πλάνο.
το άγχος του λογαριασμού δεν έχει “αποκλειστικό”.
η ακρίβεια δεν κάνει καλή τηλεθέαση.
αλλά το ξέσπασμα κάνει.
γιατί το ξέσπασμα έχει δράμα.
έχει ένταση.
έχει αίμα.
έχει κραυγή.
έχει τροφή για σχολιασμό.
και κάπως έτσι, το αποτέλεσμα γίνεται είδηση.
και η αιτία εξαφανίζεται.
το πιο ύπουλο: βαφτίζουν την ανάγκη “χαρακτήρα”
όταν ο άλλος είναι στριμωγμένος,
όταν δεν φτάνει ο μισθός,
όταν χρωστάει,
όταν δουλεύει και πάλι δεν ζει,
όταν οι υπηρεσίες είναι στον αυτόματο,
όταν αισθάνεται μόνος απέναντι σε όλα,
τότε δεν θέλει πολύ να γίνει νεύρο.
να γίνει φωνή.
να γίνει αγριάδα.
να γίνει “αντικοινωνικός”.
κι έρχεται το κανάλι και λέει:
“δείτε τι άνθρωποι είμαστε”.
όχι.
δεν είμαστε έτσι από φύση.
μας κάνουν έτσι από πίεση.
η φτώχεια δεν γεννάει μόνο στερήσεις.
γεννάει και θυμό.
και φόβο.
και ντροπή.
και ανταγωνισμό.
κοινωνικός αυτοματισμός: ο φτωχός να μισεί τον φτωχότερο
εκεί είναι το κόλπο.
αντί να κοιτάξεις ποιος σου άδειασε την τσέπη,
σου δείχνουν τον διπλανό που “ξέφυγε”.
αντί να ρωτήσεις γιατί δεν μπορείς να ζήσεις,
σου λένε να αγανακτήσεις με τον “απείθαρχο”.
γίνεται η κοινωνία σπασμένη σε κομμάτια:
ο ένας απέναντι στον άλλον.
ο εργάτης απέναντι στον άνεργο.
ο μικρομεσαίος απέναντι στον φτωχό.
ο νέος απέναντι στον γέρο.
ο “νοικοκύρης” απέναντι στον “αλήτη”.
όλοι εναντίον όλων.
κι αυτοί που πρέπει να απολογηθούν,
μένουν απ’ έξω.
καθαροί.
άτρωτοι.
αόρατοι.
γιατί το κάνουν; γιατί τους συμφέρει
κανάλι χωρίς φόβο είναι κανάλι χωρίς εξουσία.
κανάλι χωρίς ένταση είναι κανάλι χωρίς διαφήμιση.
κανάλι χωρίς “σόου” είναι κανάλι χωρίς χρήμα.
και πάνω απ’ όλα:
κανάλι που μιλάει κάθε μέρα για ακρίβεια,
για διαφθορά,
για αναξιοκρατία,
για ξεπούλημα,
για αποτυχία πολιτικών,
δεν είναι “ασφαλές κανάλι”.
είναι κανάλι επικίνδυνο για τους ισχυρούς.
οπότε γίνεται η παλιά συνταγή:
κρύψε τη μεγάλη πληγή,
δείξε μικρές πληγές στο πεζοδρόμιο.
να λέει ο κόσμος “τι χάλι είναι αυτοί”,
και όχι “τι χάλι είναι το σύστημα”.
η πραγματική κανονικότητα είναι αλλού
η κανονικότητα δεν είναι τα βίντεο.
η κανονικότητα είναι ότι:
- η ακρίβεια τρώει μισθούς σαν σαράκι
- ο νέος δεν βλέπει μέλλον
- ο γέρος δεν μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια
- η οικογένεια ζει με δανεικά νεύρα
- η δουλειά έγινε εξόντωση
- η υγεία έγινε ραντεβού-θαύμα
- η δικαιοσύνη έγινε “θα δούμε”
αυτή είναι η είδηση.
μόνο που δεν την παίζουν.
ή την παίζουν χαμηλά.
σαν υποσημείωση.
σαν βαρετό νούμερο.
και η κυβέρνηση;
εδώ θέλει προσοχή να το πούμε σωστά.
δεν θα πούμε “τα έκανε όλα επίτηδες” σαν εισαγγελέας.
θα πούμε αυτό που βλέπει ο άνθρωπος με καθαρό μυαλό:
μια κυβέρνηση κρίνεται από αποτελέσματα.
κι όταν το αποτέλεσμα είναι κοινωνία κουρασμένη,
οργισμένη,
νευρική,
φτωχή,
τότε μην μας πουλάνε “ηθική παρακμή του λαού”.
η κοινωνία δεν χάλασε μόνη της.
σπρώχτηκε.
στριμώχτηκε.
και τώρα της ζητάνε και να χαμογελάει.
επίλογος
η τηλεόραση σήμερα δεν καθρεφτίζει την κοινωνία.
την σμιλεύει.
κι όταν σου δείχνει συνεχώς
το μικρό,
το φτηνό,
το άσχημο,
σου μαθαίνει να συνηθίζεις στο άδικο.
και να ξεχνάς το βασικό:
δεν είναι “κοινωνικό φαινόμενο” η αγριάδα.
κοινωνικό φαινόμενο είναι η φτώχεια που την γεννάει.
και δεν είναι κανονικότητα.
είναι αρρώστια.
κι όποιος την πουλάει για κανονικότητα,
είναι μέρος της.
επιμύθιο για το θιάκι
στο θιάκι, αδερφέ,
δεν χρειάζονται κανάλια.
η είδηση έρχεται μόνη της.
με το κύμα.
με το καράβι που δεν ήρθε.
με το μπλακ άουτ.
με το σουπερμάρκετ που μας τρώει τα ευρώ.
εδώ δεν έχουμε “κοινωνικά φαινόμενα”.
έχουμε λογαριασμούς.
κι όταν τσακώνεται ο άλλος στην πλατεία.
δεν είναι γιατί “χάλασε η κοινωνία”.
είναι γιατί χάλασε το μεροκάματο.
κι άμα θες να δεις ποιος φταίει,
μην κοιτάς την τηλεόραση.
κοίτα τη ντομάτα.
κοιτά τη βενζίνη.
κοίτα τη σύνταξη.
το θιάκι είναι μικρό.
γι’ αυτό φαίνονται όλα.
και τα ψέματα.
και οι νταβατζήδες της κοινής γνώμης.
στο ίδιο έργο θεατές.
οι ίδιοι από πάνω.
οι ίδιοι από κάτω.
τα ίδια ψέματα.
οι ίδιες υποσχέσεις.
κι εμείς να κοιτάμε.
να πληρώνουμε.
να πικραινόμαστε.
θεατές σε έργο ξένο.
που δεν το γράψαμε εμείς.
αλλά το ζούμε εμείς.
μόνο που τώρα πληρώνουμε και εισιτήριο.
αλλάζουν τα πρόσωπα.
δεν αλλάζει η τσέπη.
η αλήθεια πίσω απ’ την κουρτίνα.
κι εμείς μπροστά, να χειροκροτάμε.
το έργο λέγεται “κανονικότητα”.
και το φινάλε… πάντα πείνα.
