iloveithaki.gr, 30/1/2026
κοινωνικό σχόλιο
δεν είναι ένας πόλεμος.
είναι πολλοί.
και δεν γίνονται τυχαία.
στον περσικό δεν ψάχνουν αφορμή.
ψάχνουν έλεγχο.
ενέργεια.
θαλάσσιους δρόμους.
βάσεις.
όταν τρίζει εκεί, τρίζει όλος ο πλανήτης.
στην ουκρανία δεν παίζεται πια το μέτωπο.
παίζεται η αντοχή.
ποιος κουράζεται πρώτος.
κοινωνίες ή κράτη.
πορτοφόλια ή στρατοί.
κι η ευρώπη;
κουρασμένη.
διχασμένη.
χωρίς κοινή άμυνα.
χωρίς καθαρή φωνή.
πληρώνει πόλεμο που δεν αντέχει,
και φοβάται ειρήνη που δεν ελέγχει.
οι ηπα δεν κοιτούν προς δυσμάς.
κοιτούν ανατολικά.
περσικό.
ρωσία.
κινα.
τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες.
ελλάδα – τουρκία: διάλογος ή αναβολή
μέσα σ’ αυτό το τοπίο,
η τουρκία πιέζει.
όχι με πόλεμο.
με λόγια.
με απαιτήσεις.
με «αποστρατιωτικοποίηση».
με γκρίζες ζώνες που γίνονται συνήθεια.
κι εμείς;
πηγαίνουμε στην άγκυρα.
όχι γιατί λύνονται διαφορές.
αλλά γιατί κανείς δεν θέλει φωτιά τώρα.
η ελλάδα παίζει άμυνα.
θέλει ήρεμα νερά.
να μη φανεί ταραξίας.
να κερδίσει χρόνο.
οι μεγάλοι θέλουν την τουρκία μέσα στο παιχνίδι.
όχι απέναντι.
κι αν χρειαστεί,
το αιγαίο μπαίνει σε παρένθεση.
ο διάλογος δεν είναι λύση.
είναι καθυστέρηση.
κι η καθυστέρηση,
όταν κρατάει πολύ,
γίνεται φθορά.
ένα όνειρο που δεν μοιάζει όνειρο
χθες είδα στον ύπνο μου το θιάκι.
κι γύρω γύρω,
στη θάλασσα,
τρυπάνια.
σιδερένιοι πύργοι.
σαν καρφιά στο νερό.
κι αναρωτήθηκα,
χωρίς φωνές,
χωρίς πανό:
ποιος θα παλέψει
για να μείνει καθαρή η θάλασσα;
οι μεγάλες δυνάμεις;
όχι.
οι εταιρείες;
ποτέ.
ή μήπως οι τόποι μόνοι τους,
χωρίς ανθρώπους να τους υπερασπιστούν;
το κοινό νήμα
περσικός.
ουκρανία.
ευρώπη – ηπα.
αιγαίο.
διαφορετικές σκηνές.
ίδιο έργο.
οι μεγάλες δυνάμεις παίζουν σκάκι.
οι μικρές χώρες γίνονται τετράγωνα.
κι οι κοινωνίες πληρώνουν τον χρόνο.
όχι με βόμβες.
με ακρίβεια.
με ανασφάλεια.
με σιωπή.
επιμύθιο για το θιάκι (επειδή μ αρέσουν οι μύθοι)
κι εδώ, στο τέλος,
το μικρό νησί.
αν συνεχίσουμε έτσι,
στο θιάκι θα μείνουν μόνο
οι ξένοι του καλοκαιριού.
χωρίς μνήμη.
χωρίς ρίζα.
χωρίς λόγο να αντέξουν τον χειμώνα.
το νησί θα υπάρχει.
η θάλασσα ίσως όχι.
η κοινωνία σίγουρα όχι.
όπως και στον κόσμο:
οι τόποι μένουν.
οι άνθρωποι φεύγουν.
κι αυτό,
δεν είναι πόλεμος.
είναι το αποτέλεσμά του.
Ποτέ του δεν κατάφερε
Να βγει σε μια λιακάδα
Και ζει μ’ ό, τι περίσσεψε
Από ένα σκάρτο ποίημα
Τα πρωινά σηκώνεται
Με μια βαριά ζαλάδα
Και λέει πως τον ξύπνησε
Ένα μεγάλο κύμα
Κρεμάει τις αφίσες του
Στα παράθυρά του
Κρύβει το φως
Μα κρύβει κι όλα τ’ άλλα
Γιατί το μόνο που λαχτάρησε ως λάφυρά του
Είναι μια θάλασσα
Να φτάνει ως τη σκάλα
Βάζει σημάδια με στυλό
Πάνω στον τοίχο του
Μετράει το ύψος του
Που πόντο-πόντο χάνει
Μα κάθε βράδυ όταν βγαίνει απ’ τον ύπνο του
Στέκεται όρθιος και τρυπάει το ταβάνι
Είναι που ονειρεύεται
Πως φεύγει για ταξίδια
Πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
Ξέρει, αν μπορούσε
Θα ‘κανε μία απ’ τα ίδια
Αλλά τι νόημα έχει τ’ όνειρο;
Χωρίς μικρές νοθείες
Είναι που ονειρεύεται
Πως φεύγει για ταξίδια
Πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
Ξέρει, αν μπορούσε
Θα ‘κανε μία απ’ τα ίδια
Αλλά τι νόημα έχει τ’ όνειρο;
Χωρίς μικρές νοθείες
