iloveithaki.gr, 16/3/2026
λίγα λόγια για «τα ιερά τους σώματα που πλέουν στη μεσόγειο», από τον νιονιό τον μανιά του μήδη
οι γυναίκες της μέσης ανατολής — αυτές κρατούν τη ζωή όρθια
δεν κρατούν όπλα.
κρατούν παιδιά.
δεν φωνάζουν.
αντέχουν.
εκεί που πέφτουν βόμβες,
εκεί που οι άντρες πολεμούν,
εκεί που οι μεγάλες δυνάμεις παίζουν παιχνίδια,
αυτές περπατούν.
και κρατούν τη ζωή όρθια.
δεν είναι όλες ίδιες.
ούτε ίδιες χώρες, ούτε ίδιες πίστεις.
μουσουλμάνες, χριστιανές,
περσίδες, αράβισσες, τουρκάλες, κούρδισσες.
άλλες με χιτζάμπ,
άλλες χωρίς.
άλλες σε πόλεις,
άλλες σε βουνά και σύνορα.
μα όλες κουβαλούν το ίδιο βάρος.
το σπίτι.
το παιδί.
τον φόβο.
και κάτι ακόμα:
την ελπίδα.
ζουν με περιορισμούς.
άλλες πολλούς, άλλες λιγότερους.
άλλες δεν μιλούν.
άλλες αρχίζουν να μιλούν.
μα όλες ξέρουν να αντέχουν.
όχι με φωνές.
με ψυχή.
οι κούρδισσες το ξέρουν αλλιώς.
έμαθαν να ζουν χωρίς πατρίδα,
να πολεμούν και να μεγαλώνουν παιδιά μαζί.
να στέκονται όρθιες
εκεί που άλλοι λύγισαν.
μέσα στον πόλεμο,
μέσα στην ακρίβεια,
μέσα στην αβεβαιότητα,
μαγειρεύουν.
αγκαλιάζουν.
μεγαλώνουν παιδιά.
λες και δεν γίνεται τίποτα.
κι όμως γίνεται.
και αυτές το ξέρουν καλύτερα απ’ όλους.
δεν γράφονται στις ειδήσεις.
δεν βγαίνουν στα κανάλια.
μα χωρίς αυτές,
δεν θα υπήρχε αύριο.
θιακό επιμύθιο
εκεί κάτω,
σε γη που καίγεται χρόνια τώρα,
οι γυναίκες δεν μένουν μόνο.
φεύγουν.
παίρνουν τα παιδιά στην αγκαλιά,
και μπαίνουν σε βάρκες,
σε δρόμους χωρίς γυρισμό.
κι άλλες…
δεν φτάνουν ποτέ.
τα ιερά τους σώματα
πλέουν στη μεσόγειο,
προσπαθώντας να σώσουν
ό,τι πιο πολύ αγαπούν.
