iloveithaki.gr, 2/4/2026
τα ανθρώπινα ίχνη πιο μεγάλα από του rex. του νιόνιου του μανιά του μήδη
ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν σταματούν τα όπλα.
τελειώνει όταν μοιραστεί ο κόσμος.
και τώρα… αυτό αρχίζει.
όχι με θόρυβο.
με αποφάσεις.
όχι στο πεδίο.
στους χάρτες.
όχι στη γιάλτα, στο ρίο.
το σώμα
τα στενά δεν είναι πια δεδομένα.
το Στενό του Ορμούζ δεν είναι απλώς μια θάλασσα.
είναι ο λαιμός του κόσμου.
κι όταν ο λαιμός πονάει…
δεν τον θεραπεύεις.
τον αποφεύγεις.
γι’ αυτό μιλάνε για αγωγούς.
για νέες ρότες.
για πετρέλαιο που θα φεύγει αλλού.
ερυθρά.
μεσόγειος.
όχι γιατί βρήκαν λύση.
αλλά γιατί δεν μπορούν να ελέγξουν το πρόβλημα.
κι εδώ μπαίνει το δύσκολο.
αν αφήσεις το Ιράν να δυναμώσει,
δεν θα κλείσει τα στενά.
θα κλείσει τις επιλογές.
οι αγωγοί θέλουν χρόνια.
περνάνε από εύθραυστα εδάφη.
χτυπιούνται εύκολα.
άρα δεν είναι λύση.
είναι χρόνος.
κι από πάνω… οι ισορροπίες αλλάζουν.
οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πια μόνες.
παραμένουν ισχυρές.
αλλά δεν κρατούν τα πάντα.
η Κίνα ανεβαίνει.
χωρίς να πολεμά.
με ανάγκη για ενέργεια.
η Ρωσία πιέζεται…
αλλά δεν εξαφανίζεται.
η Ευρωπαϊκή Ένωση ψάχνει ρόλο.
χωρίς ενέργεια δική της.
χωρίς ενιαία άμυνα.
η Ινδία και άλλοι μεγάλοι παίκτες
περιμένουν.
προσαρμόζονται.
κρατάνε αποστάσεις.
ο κόσμος δεν έμεινε χωρίς δύναμη.
έμεινε χωρίς έναν.
πολλοί στο τραπέζι.
κανείς μόνος.
και το πιο σκληρό:
θέλεις να αποδυναμώσεις έναν προμηθευτή…
αλλά δεν έχεις άλλον σίγουρο.
θέλεις να αποφύγεις τα στενά…
αλλά δεν έχεις άλλον δρόμο έτοιμο.
θέλεις ασφάλεια…
αλλά φοβάσαι το κόστος της.
ο άνθρωπος μέσα στον χάρτη
ο κόσμος δεν μετριέται μόνο με σύνορα και αγωγούς.
μετριέται και με το πώς ζει ο άνθρωπος.
ο δείκτης ευτυχίας, όπως τον αποτυπώνουν τα United Nations,
δεν πέφτει από μια μάχη.
πέφτει από αυτό που μένει μετά.
αβεβαιότητα.
ακριβότερη ζωή.
λιγότερη σιγουριά.
οι πόλεμοι τελειώνουν.
η ανασφάλεια μένει.
επιμύθιο
στη θάλασσα, αν αλλάξεις πορεία για να αποφύγεις τον κυκλώνα,
δεν σημαίνει ότι σώθηκες.
μπορεί ν αλλάξει… κι ο κυκλώνας.
κι δυό τραγουδάκια για τους albatros…
