16.08.2017, 06:00 | εφσυν
Κυριακή Μπεϊόγλου
Ο ήλιος καίει τα πρόσωπά μας. Ενα ζεστό, φωτεινό καλοκαίρι. Πάρα τη μεγάλη ηγεμονία του όμως, υπάρχουν σπίτια, υπάρχουν άνθρωποι, που οι ακτίνες του δεν τους φτάνουν ώστε να τους αναζωογονήσει με τις θεραπευτικές του ιδιότητες.
Οι δύσκολοι καιροί, οι αναπάντεχες απώλειες, το «σκοτάδι» των σκέψεων πολλές φορές, υψώνονται σαν ένα αδιαπέραστο τείχος.
Θα λάμψει ο ήλιος; Θα φτάσει μέχρι τα βάθη της ψυχής για να φωτίσει δρόμους και διεξόδους;
Την απάντηση δίνει όπως πάντα ο ποιητής. Ο ποιητής που «ζει τα ωραία πράγματα με αίμα και με θυσίες προς το συμφέρον όλων μας και το κοινό καλό». Κάθε εποχή έχει τον δικό της.
Ο δικός μας λέει λοιπόν πως ο ήλιος θα λάμψει:
«Θα έρθει η στιγμή που τα σκοτάδια μας θα τελειώσουν/δεν θα φοβόμαστε να δούμε την πληγή/θα έχουμε στείλει εκατοντάδες τραγούδια αγάπης ξημερώματα/και λέξεις “μου λείπεις”, “μια αγκαλιά”, “να ήσουν εδώ” θα φουλάρουν τα γραμματοκιβώτια/Θα έρθει μια στιγμή που δεν θα μας τρομοκρατούν οι απαντήσεις/δεν θα σκεφτούμε τι παιχνίδι μας παίζουν/μια στιγμή που θα αφεθούμε στο μεγαλείο που περιέχει ο καθένας και δεν θα θέλουμε να το βάλουμε στα πόδια…» και στο τέλος, με τη βεβαιότητα των ποιητών: «θα έρθει μια στιγμή να δούμε κατάματα το γελοίο των δισταγμών μας/τότε/ο ήλιος θα βγει/δεν μπορεί/θα βγει σου λέω/και θα λάμψει». (Τέλλος Φίλης, Ενας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ/Εκδόσεις Εντευκτήριο)
Δεν ξέρω πώς μπορεί να φτάσει ο λόγος του σ’ αυτούς που τον έχουν ανάγκη -όπως έφτασε ο λόγος άλλων ποιητών στα χείλη ανθρώπων σε χρόνια μεγάλων δοκιμασιών.
Το μοιράζομαι, με την ελπίδα πως ο ήλιος θα λάμψει αφήνοντας πια στο παρελθόν σκοτεινές σκέψεις και εποχές.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
