Κήποι Herrenhausen, Αννόβερο
Στις εποχές που οι σχέσεις κυριαρχίας φαίνονται παγιωμένες και η αμφισβήτηση της εξουσίας τρεκλίζει πάνω σε ξυλοπόδαρα, οι ισχυροί όπου γης αναζητούν τη δικαίωση των πρωτείων τους και των τρόπων που διαχρονικά επινοούν για να τα επιβάλλουν στους νόμους της φύσης και στο νουκλεϊκό οξύ της γενετικής κατασκευής.
Κάποτε η δύναμη όσων διαφέντευαν τον κόσμο παρουσιαζόταν σαν δοσμένη από το υπέρτατο ον, τον ποιητή «ὁρατῶν τε πάντων και ἀοράτων», αυτόν που ρύθμιζε την υπεροχή όσων γεννιούνταν κουβαλώντας στις πάνες τους κληρονομημένα προνόμια και τη μειονεξία όσων έρχονταν στη ζωή φορώντας τα ίδια, από πάππου προς πάππου, τρύπια σπάργανα της ανάγκης.
Ετσι οι αριστοκράτες, που προφύλασσαν το δέρμα τους στα σκιερά αλσύλλια των παλατιών ή κάτω από τα δαντελωτά ομπρελίνα των βαριεστημένων περιπάτων στους φεουδαρχικούς κήπους, έμοιαζαν γαλαζοαίματα παιδιά μιας ανυπέρβλητης φυσικής τάξης και όχι ευνοημένοι μιας κοινωνικής συνθήκης που μετέτρεπε τα κλεμμένα δικαιώματα των πολλών σε αποκλειστικά πλεονεκτήματα των ελάχιστων.
Αργότερα οι Ευρωπαίοι «κονκισταδόρες», εκλεπτυσμένοι μέσα στα λευκά αποικιακά τους ρούχα, με το φίνο γούστο στο κρασί, στον καπνό, στη διακόσμηση, δικαιολογούσαν τις αλυσίδες της σκλαβιάς στα πόδια και στα χέρια των μαύρων της Αφρικής, τα μαστίγια και τα σκυλιά που ξέσκιζαν τις σάρκες τους, στο όνομα μιας κατασκευασμένης βιολογικής υστέρησης: οι πιθηκόμορφοι είχαν μικρότερο εγκέφαλο και λιγότερο μυαλό από κείνο του λευκού ανθρώπου, αλλά δύναμη κι αντοχή ζώου αδάμαστου. Αυτοί, επομένως, φρόντιζαν μόνο να τους εξασφαλίζουν μεταχείριση ανάλογη με τα φυσικά τους προσόντα.
Μα και μετέπειτα, στη φυσική ανωτερότητα της άριας φυλής ήταν που θεμελίωσε ο Ηγέτης την εκστρατεία κατάκτησης της παγκόσμιας εξουσίας και εξόντωσης των κάθε είδους «ελλειμματικών» και «μιαρών» από προσώπου γης.
Αυτή η βιολογικά πιστοποιημένη υπεροχή ενέπνεε την παραληρηματική έκρηξη μεγαλείου που σάρωνε τα πάντα «φυσικῷ και μεταφυσικῷ δικαίῳ»: «ακολουθώντας (η ρατσιστική θεωρία) την αιώνια θέληση που κυβερνά αυτόν τον κόσμο παραχωρεί τη νίκη στον καλύτερο και στον πιο δυνατό και δέχεται την υποταγή των κακών και των αδύναμων. Προχωρεί έτσι στην αριστοκρατική αρχή της φύσης και πιστεύει στην αξία αυτού του φυσικού νόμου μέχρι την τελευταία βαθμίδα της σκάλας των όντων»**.
Αξιοι συνεχιστές τέτοιων προγόνων, τα θηρία της ανθρώπινης -εγχώριας και ξένης- ζούγκλας, στην οποία μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο ο πλανήτης, επιχειρούν να νομιμοποιήσουν και πάλι τα προνόμια και την αυθαιρεσία τους επικαλούμενοι την «ανισότητα της φύσης» και να πείσουν ότι η κοινωνική τάξη που ευαγγελίζονται αποτελεί το αυτονόητο βάθρο της δημοκρατίας.
Ας όψονται όσοι σ’ αυτόν τον κόσμο θεωρητικά τους καταδικάζουν αλλά πρακτικά κυβερνούν με τους όρους τους.
*Το απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο «Ο αγών μου» του Χίτλερ.
** συγγραφέας
