iloveithaki.gr | dec 6th 2017
αποσπάσματα από άρθρο του Αυγερινού Χατζηχρυσού
Ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία, είναι νοοτροπία. Η ιδεολογία μπορεί να αλλάζει μαζί με τις προβιές, αλλά η νοοτροπία του λύκου δεν αλλάζει, μπορείς να την κρύβεις πίσω από πιο εύηχες λέξεις. Για παράδειγμα αντί να συστήνεσαι ως νεοναζί, λες απλά είμαι νεοφιλελεύθερος. Αν και τα τελευταία χρόνια μετά την πριονοκορδέλα του ΔΝΤ στην Ελλάδα οι νεοφιλελευθεροι και οι ακροδεξιοί, χάρη στον Αντώνη Σαμαρά, αναβαπτίσθηκαν ως φιλελεύθεροι στην Νεα Δημοκρατία, στην Βενιζελική κεντροαριστερά και φυσικά στα απόνερα του ποταμιού.
Ομως όσες όμορφες λέξεις κι αν χρησιμοποιήσεις, η μαύρη προπαγάνδα του απάνθρωπου κοινωνικού δαρβινισμού αναδύει την δυσοσμία της. Η τελολογία του φιλελευθερισμού στηρίζεται στην φυσιοκρατία, ότι δηλαδή ισχύουν κάποιοι φυσικοί κανόνες απαράβατοι, δημιουργωντας το εξής οξύμωρο, είναι δυνατόν να είναι κάποιος ελεύθερος, αν είναι ταυτόχρονα έρμαιο μιας φυσικής επιλογής.
Οι φιλελεύθεροι αντιτείνουν ότι αυτό ισοσταθμίζεται με τις ίσες ευκαιρίες (sic), παρ’όλα αυτά όπως φαίνεται κάθε μέρα, όλο πιο καθαρά, ο υπαρκτός φιλελευθερισμός και οι ίσες ευκαιρίες πέθαναν, κι αυτοί, μαζί με την αντίπαλη πολιτική θεωρία του κομμουνισμού κάπου εκεί στα 90’s. Με την απουσία του αντίπαλους δέους από την ανατολική Ευρώπη, δεν είχαν λόγο κανέναν οι ελιτ να κρύβονται πίσω από «παρωχημένες» ιδέες όπως η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δίκαιο. Πλέον επικρατεί η απόλυτη ωμή δύναμη, όπως αυτή με την οποία μάγεψε τους Γερμανούς ο Αδολφος Χιτλερ την δεκαετία του 1930.
Οι φτωχοί δεν είναι ικανοί «να κατανοήσουν αυτές τις μεγάλες διάνοιες», ούτε «να καταλάβουν πως λειτουργεί η οικονομία» και μάλιστα «κάνουν λανθασμένες επιλογές» όταν δεν επιλέγουν πολιτικούς όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ενας πολιτικός που είναι τόσο ολίγιστος που παρά τα «τυπικά» πτυχία από το Χαρβαρντ δεν μπορεί να σταθεί ούτε 10 λεπτά σε συζήτηση καφενείου. Τσάμπα τα λεφτά που πλήρωσε ο πατέρας του, από το κακό Κράτος, για να τον σπουδάσει.
Η κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα και Πάνου Καμμένου, ότι και να της προσάψει κανείς, έκανε κάτι το πρωτόγνωρο στα Ευρωπαϊκά χρονικά. Εδιωξε αυτό το καταστημένο δεκαετιών από την εξουσία, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Αυτό πλέον κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο πικρό, αλλά και πιο ανυπόφορο για την εγχώρια και την ευρωπαϊκή ελιτ.
Η Ευρωπαϊκή πολιτική της λιτότητας απέτυχε, το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα έχει αλωθεί από την διαφθορά, τα λομπυ και την διαπλοκή που ευννοούν μόνο τις πολυεθνικές κι αυτές με την σειρά τους την Γερμανία.
