Την ίδια ώρα τα λουκέτα έρχονταν να τονώσουν την επιχειρηματική και οικονομική θέση όσων κατάφερναν να παραμείνουν ζωντανοί στη μάχη της επιβίωσης με μια διαφημιστική πίτα δραματικά μειωμένη. Σε χρόνια δύσκολα που το λουκέτο του “γείτονα” ήταν ανάσα ζωής για τα ανταγωνιστικά ΜΜΕ, θυσιάστηκαν χιλιάδες εργαζόμενοι που στη συνέχεια μετατράπηκαν σε μια μετακινούμενη μάζα υποαπασχόλησης που αναζήτησε σωτηρία στην άνευ όρων αγορά του Διαδικτύου. Η κρίση στα ΜΜΕ, παρ’ ότι συνδέεται με την αγοραστική υποτίμηση του κοινού, είχε ως κύριο αίτιο τη χρεοκοπία του τραπεζικού συστήματος, που ήταν και ο βασικός αιμοδότης της πλειονότητας των επιχειρηματιών του Τύπου οι οποίοι, λειτουργώντας ως μεγαλοτσιφλικάδες της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας, μεγαλούργησαν βάζοντας στην τσέπη τα θαλασσοδάνεια και μετακυλίοντας τη χασούρα στους εργαζόμενους.
Οι εργαζόμενοι στον Τύπο ήταν και παραμένουν -όσο και όπου οι ίδιοι το επιτρέπουν- αναλώσιμο εργαλείο ενός επιχειρηματικού μηχανισμού ο οποίος συνέδεσε επί δεκαετίες την ύπαρξή του με ένα ανεξέλεγκτο τραπεζικό και ένα ελεγχόμενο πολιτικό κατεστημένο που επιθυμεί διακαώς την επιστροφή του στην εξουσία και την παλινόρθωση ενός απαξιωμένου πλέον μοντέλου ενημέρωσης. Όταν, δε, βλέπουν πως το σχέδιο δεν προχωρά, τότε δεν διστάζουν να προχωρήσουν σε ένα ακόμα λουκέτο, με τις γνωστές παράπλευρες απώλειες.
