Το αιματηρό φορτίο της λέξης κατσαπλιάδες είναι που δίνει και σήμερα, όπως τότε, ηθική υπόσταση σε κάθε ανηθικότητα. Σε κάθε δολοφονία χαρακτήρα, διασυρμό προσωπικότητας, εκτέλεση από τα σύγχρονα μαρινακοδικεία. Άμα έχεις να κάνεις με κατσαπλιάδες, όλα επιτρέπονται. Σε μια εποχή, εξάλλου, νεκρανάστασης της εθνικοφροσύνης, όχι απλώς επιτρέπονται, επιβάλλονται κιόλας
Η αλήθεια να λέγεται. Την πολιτικά ορθή λέξη, από την άποψη της επικοινωνιακής αγριότητας των ορκισμένων εχθρών της Αριστεράς, την ξεστόμισε ο Λοβέρδος: Κατσαπλιάδες! Πρόσθεσε, μπροστά, βέβαια, το θεσμικοί, αλλά τι να σου κάνει ένα χλωμό επίθετο, όπως αυτό; Εκείνο που μένει είναι οι γενειοφόροι, αδίσταχτοι, αιμοσταγείς μέχρι κονσερβοκούτι, εχθροί της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Τότε και τώρα. Οι κατσαπλιάδες.
Ο Λοβέρδος, ως μέλος της ΚΝΕ στα νιάτα του, το σίχαμα της λέξης το ξέρει. Δεν του ξέφυγε.
Κάθε είδους βαρβαρότητα ήταν κάποτε απολύτως δικαιολογημένη εφόσον τα θύματα ήταν κατσαπλιάδες. Δηλαδή αντιστασιακοί ή αντάρτες του ΔΣΕ. Ή συγγενείς και φίλοι κατσαπλιάδων. Κανένα πρόβλημα ούτε με τα κομμένα κεφάλια, ούτε με την κακοποίηση νεκρών, ούτε με τις κατά συρροή θανατικές ποινές. Κατσαπλιάδες και όλα νόμιμα και ηθικά.
Αυτό το αιματηρό φορτίο είναι η γόμωση της λέξης με την οποία μας πυροβόλησε. Ένα φορτίο που δίνει και σήμερα, όπως τότε, ηθική υπόσταση σε κάθε ανηθικότητα. Σε κάθε δολοφονία χαρακτήρα, διασυρμό προσωπικότητας, εκτέλεση από τα σύγχρονα μαρινακοδικεία. Άμα έχεις να κάνεις με κατσαπλιάδες, όλα επιτρέπονται. Σε μια εποχή, εξάλλου, νεκρανάστασης της εθνικοφροσύνης, όχι απλώς επιτρέπονται, επιβάλλονται κιόλας.
Γιατί τους βάφτισαν τότε κατσαπλιάδες είναι γνωστό. Γιατί ήθελαν να καταδείξουν ότι αντιμετώπιζαν την εξουσία ως πλιάτσικο. Ε, αυτό ακριβώς επιδιώκει και ο Λοβέρδος. Δεν θέλει μόνο να καταγγείλει ότι είμαστε πολιτικοί απόγονοι των προγραμμένων. Αλλά και να χώσει σε έτοιμους να τρομάξουν εγκεφάλους την ιδέα ότι πλιάτσικο διεξάγουμε και σήμερα. Κάτι που δεν του ανήκει οικειοποιείται ο ΣΥΡΙΖΑ – τα ανώγεια και τα υπόγεια του Μαξίμου.
Εδώ πρέπει να του αναγνωρίσουμε ένα δίκιο. Διότι, φυσικά, σ’ αυτό το κωλοσύστημα που έστησαν και υπηρετούν -οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό- είναι αφύσικο να βρίσκεται στην κυβέρνηση η Αριστερά. Παράλογο. Στα όρια του πλιάτσικου. Να σε λένε Λοβέρδο, Μητσοτάκη, Σαμαρά, Βενιζέλο, Γεννηματά και να βρίσκεσαι στην απέξω; Και στην από μέσα να βρίσκονται κάτι τύποι των πεζοδρομίων και των δεκαπενταμελών; Δεν λέει.
Δεν λέει, μάλιστα. Αλλά αυτό που τρέμει όλη η γαλαζοαίματη φάρα είναι μήπως έρθει μια στιγμή που τα έργα και οι ημέρες της Αριστεράς θα κάνουν φυσικό το αφύσικο: Οι κατσαπλιάδες στην εξουσία…
