άνθρωποι και αμβρόσιοι

Η τραγωδία των πρωτόγνωρων πυρκαγιών στην Αν. Αττική, με δεκάδες νεκρούς, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά, και ασύλληπτες καταστροφές, έχει βυθίσει τη χώρα σε εθνικό πένθος. Η οδύνη των πληγέντων, όπως συμβαίνει σε κάθε τραγωδία, δοκιμάζει επιτακτικά και την κοινωνία, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις.

Η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, αντιμετώπισε την τραγωδία με ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης. Οργανώσεις, φορείς και ιδιώτες, με ταχύτατα αντανακλαστικά και ανιδιοτέλεια βοηθούν με κάθε τρόπο και με βάση τις υποδείξεις των αρμοδίων, τους πυρόπληκτους της Αττικής. Συγκεντρώνουν τα απαραίτητα τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για να στηρίξουν τους συνανθρώπους τους που χτυπήθηκαν από την πύρινη λαίλαπα.

Στον αντίποδα ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, σχεδόν ξεπέρασε τον εαυτό του, με μια ακραία, εμετική, δήλωση που αποδίδει την τραγωδία στις… θρησκευτικές πεποιθήσεις του Πρωθυπουργού. «Είναι άθεος και προκαλεί την οργή του Θεού», είπε, προσβάλλοντας πρωτίστως τους νεκρούς, τους πληγέντες αλλά και τους ίδιους τους πίστους. Μια δήλωση τόσο μικρόψυχη και ιδιοτελής που προκάλεσε ακόμη και την αντίδραση του κλήρου. Ο Αρχιεπίσκοπος διαχώρισε άμεσα τη θέση της Εκκλησίας, ενώ πιο ηχηρές ήταν οι αντιδράσεις του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως αλλά και ενός ιερέα της Καλαμάτας, του π. Νεόφυτου. «Δεν είναι ο Χριστός μας αυτός που τάχα εκφράζεις», είπε ο πρώτος, ενώ ο δεύτερος ήταν περισσότερο… σαφής: «Επιτέλους Σκάσε!».

Δυστυχώς όμως ο Αμβρόσιος δεν είναι ο μόνος. Πρόκειται για δύο όψεις της ίδιας χώρας και ανθρώπων με διαφορετικές αφετηρίες. Ένας Μητροπολίτης που θα έπρεπε να βοηθήσει τους συνανθρώπους στην τραγωδία τους αλλά εκδήλωσε τα ταπεινά του ένστικτα, κηρύσσοντας το μίσος. Και μια κοινωνία που βοηθά με ανιδιοτέλεια και αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι ώρα για διαμάχες αλλά για βοήθεια. Είναι η αντίθεση ανάμεσα στο μεγαλείο και τη μικρότητα. Πιο απλά, ανάμεσα στον φασίστα, όπως έχει περήφανα αυτοπροσδιοριστεί ο ίδιος ο Αμβρόσιος, και τον Άνθρωπο…