Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Εγώ σε θέλω ατελή. Με όλα εκείνα τα μειονεκτήματα που μπορεί κάποιος να δει σε εσένα με την πρώτη ματιά και άλλα χίλια δύο που μπορεί να φανταστεί ό,τι έχεις. Σε θέλω ταλαίπωρο, χοντρό, μαλάκα, στουρνάρι, ξεροκέφαλο, σνομπ, να κρίνεις αρνητικά τις επιλογές των άλλων στα αυτοκίνητα και να ειρωνεύεσαι το πως παρκάρουν, το πως γράφουν, το πως στήνονται και βγάζουν στα σόσιαλ μίντια καδράκια για τον εαυτό τους. Και ας πούμε πως είσαι το βδέλυγμα του γραφείου με τα άθλια παπούτσια σου να τα τραντάζεις πάνω στα σκασμένα μωσαϊκά από τους σεισμούς. Και όταν μαζί μου θα είσαι να γίνεσαι μέλι και κερί. Να με χαϊδεύεις λες και είμαι το πιο μαλακό μαξιλάρι και να με σηκώνεις σαν τελάρο με κεράσια και να τυφλώνεις τους άλλους με την στραβομάρα σου από τον έρωτα.
Τι να το κάνω αν όλοι βλέπουν εκείνο που μόνο ο έρωτας μπορεί να καταφέρει στους ανθρώπους;
