iloveithaki.gr / nov 8th 2018
σχόλιο ημέρας: η αναμονή του μέλλοντος δεν συνιστά επιλογή για την αριστερά, γιατί όταν θα έρθει το μέλλον, αυτή δεν θα βρίσκεται εκεί για να το περιμένει
ειδήσεις ημέρας:
η προσωπική πολιτική υπεροχή του πρωθυπουργού
από όποια σκοπιά και αν συγκριθούν οι δυο άνδρες ο τσίπρας προηγείται. σε σκηνική παρουσία, πολιτική σκέψη, προσωπική συγκρότηση, ρητορική, επιχειρηματολογία, μαχητικότητα, ανθρώπινη ζεστασιά και οικειότητα, φρεσκάδα, κοινωνικό προφίλ. Α, και δεν κάνει γκάφες… οι ίματζ μέηκερς του μητσοτάκη το διαπίστωσαν νωρίς και προσπάθησαν να κλείσουν το χάσμα σκηνοθετώντας τη δημόσια παρουσία του πελάτη τους. Του οργάνωσαν «επαφή με το λαό», τον έστειλαν σε καφενεία, κουλουρτζίδικα, χωράφια και μπαράκια, για να δείξει «ένας από αυτούς». Τον προβάλαν σαν «σπουδαγμένο» απέναντι στον «καταληψία». Αλλά έτσι τα έκαναν χειρότερα: ανέδειξαν τα κριτήρια στα οποία κυριαρχεί ο Τσίπρας με αποτέλεσμα ο επικεφαλής της ΝΔ να προβάλλει περισσότερο σαν ένας αποστειρωμένος τεχνοκράτης που διεκδικεί την πρωθυπουργία με επιδίωξη να την ασκήσει ταξικά υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων. Ότι ο Τσίπρας είναι ο πρώτος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευση που δεν προέρχεται από τζάκι, ενώ ο Κυριάκος είναι τυπικό προϊόν της οικογενειοκρατίας, λειτουργεί σαν χαριστική βολή. Επιπλέον οι συνταγές του Θεοδωρικάκου -που προσπάθησε μεταξύ άλλων να μάθει τον Κυριάκο να μιλάει «αριστερά» τον χαντάκωσαν περισσότερο. δεν τόχει. όλοι διακρίνουν ότι στο ένας εναντίον ενός της κάλπης ο Τσίπρας θα είναι σαν να κλέβει εκκλησία / γ λακόπουλος
αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες
ας κινηθεί από κοινού η ελληνική ανταγωνιστική αριστερά, για να επαναφέρει στο προσκήνιο τα ζητήματα της ριζικής προοδευτικής αναδιανομής, των δημόσιων τραπεζών, της αναγκαίας διαγραφής του χρέους. Κυρίως, να επαναφέρει στη συζήτηση το κοινωνικό ζήτημα κι έτσι να επιχειρήσει να αλλάξει την ατζέντα, που το πολιτικό σύστημα θα διαμορφώσει «επιβοηθητικά για την ομαλότητα». ενότητα, λοιπόν. είναι απαίτηση των καιρών και αφορά, νομίζω, όλες τις μάχες που είναι μπροστά. Και τις εκλογικές. Ξέρω, οι εκλογές δεν είναι παρά «παγίδα για μαλάκες», που λέει και το μαγιάτικο σύνθημα. Είμαι βέβαιος, επιπλέον, πως, πράγματι, αν άλλαζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες. Παρ’ όλα αυτά, κάτι μπορούμε ακόμη κι αυτές να τις κάνουμε. Οσονούπω έρχονται, θα δημιουργήσουν δημόσιο χώρο αναφοράς και ενδιαφέροντος για πολύ κόσμο. Θα διαμορφώσουν διλήμματα, που μπορεί να αποδειχτούν διαχρονικότερα από τη συγκυριακή τους χρήση κι έτσι να κατευθύνουν τον πολιτικό ανταγωνισμό σε ψευδοζητήματα. Και δεν πρέπει. Η ανταγωνιστική Αριστερά, αν εμφανιστεί ενωμένη, όλα –και οι «μετρήσεις»– δείχνουν πως έχει ακόμη ισχυρό δυναμικό. Αρκεί να μην το σπαταλήσει κι άλλο / χ λάσκος
ο γέλως της κονκάρδας
«ο γέλως είναι κάλλιστον και υγιεινόν πράγμα, ιδίως χωνευτικόν, καθώς λέγουσιν οι φυσιολόγοι […] άλλως δε, αν παραδεχθώμεν ό,τι λέγουσιν οι σοφοί, ο γέλως είναι σπουδαίον διακριτικόν μεταξύ ανθρώπου και αλόγων ζώων, και όπως κατηντήσαμεν σήμερον, μα την αλήθειαν πλησιάζει να καταστή ανάγκη να έχωμεν όσο το δυνατόν προχειρότερα τα διακριτικά μας σημεία, διά να μη εκληφθώμεν άλλοι αντ’ άλλων, όπως την επαύριον των επαναστάσεων φορούσι συνήθως οι σωτήρες των εθνών τας κόκκινας κονκάρδας εις πρόχειρον απόδειξιν του πατριωτισμού των» / ροΐδης
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1533″]
