στη σκιά της «μεταβατικής περιόδου»

Διάβαζα την Παρασκευή «Ο στρατός “καπέλωσε” τη λαϊκή επανάσταση» στο Σουδάν («Εφ. Συν.», Γιώργος Τσιάρας). Οταν λέμε Σουδάν, εννοούμε το Βόρειο Σουδάν, του Χαρτούμ. Το Νότιο, της Τζούμπα, έγινε με απόσχιση το 2011, έπειτα από τον μεγαλύτερο σε διάρκεια αφρικανικό εμφύλιο (1983-2005, 2 εκατ. θύματα, 4 εκατ. εξόριστοι· με το σταγονόμετρο μας τα δίνουν αυτά οι «μεγάλοι», και όποτε κρίνουν και όσα κρίνουν ότι είναι κατάλληλα προς βρώσιν!).

Αυτό το Σουδάν είναι τώρα εκτός «διεθνούς ενδιαφέροντος», καθόσον, εκτός από εδαφικά βαλτώδες είναι και… υπεδαφικά πετρελαιώδες. Μόνο μια φορά το βγάλανε στη «ράμπα» (έτσι λέγαμε στον στρατό τους αναφερόμενους για τιμωρία) το 2012-13, όταν η τότε κυβέρνησή του αποφάσισε να κλείσει τις πετρελαιοπηγές· κάτι παζάρευε προφανώς, επίσης προφανώς το πέτυχε και έκτοτε… άκρα του πετρελαίου σιωπή.

Στο άλλο το Σουδάν τώρα, το Βόρειο, που είναι και το μεγαλύτερο πληθυσμιακά και από έκταση, από τις μεγαλύτερες χώρες στον κόσμο, ένας πρόεδρος «για πάρτη του» -που κουμαντάριζε τη χώρα τριάντα χρόνια δικτατορικά μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα- ξεσήκωσε τους Σουδανούς εις βάρος του, από τον Δεκέμβριο, μετά από μία απίστευτη «απογείωση» της τιμής του ψωμιού. Πήγε να καταστείλει τη λαϊκή εξέγερση (συλλήψεις, βασανισμοί, φυλακίσεις, εκτοπισμοί… όλη η μονοτονία της φρίκης!). Αλλά τον… κατέστειλε ο υπουργός του της Αμυνας, επίσης εκ του στρατού προερχόμενος.

Ημουν στο Σικάγο στις 6 Απριλίου που «έπεσε ο τύραννος». Είδα τους Σουδανούς να διαδηλώνουν (χορεύοντας) στο κεντρικότερο σημείο της πόλης. Πέντε μέρες μετά ξαναξεσηκώθηκαν με σύνθημα «Οχι στον στρατιωτικό νόμο», όταν το «επαναστατικό συμβούλιο»… υποσχέθηκε «μεταβατική περίοδο» έως τη… δημοκρατία. Η «μεταβατική περίοδος» στην πολιτική είναι ό,τι στη… λαογραφία «ο μήνας που δεν έχει Σάββατο»!