εφσυν / 20.10.2021, 16:00
Κώστας Ζαφειρόπουλος
Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Digital News Report του Reuters Institute, η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις παγκοσμίως ως προς την εμπιστοσύνη των πολιτών στα ΜΜΕ. Συγκεκριμένα βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο με τη Βουλγαρία των αμετανόητων αντιεμβολιαστών, με τη Νότια Κορέα των τεράστιων ανισοτήτων τύπου Squid («Παιχνίδι του καλαμαριού») και των ρημαγμένων από τη φτώχεια Φιλιππίνων.
Στο ερώτημα «Πόσο σας απασχολεί η οικονομική κατάσταση των μέσων ενημέρωσης;», στην Ελλάδα το 59% απαντά καθόλου, πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από την πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών. Και στην ερώτηση «Πιστεύετε ότι η κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για να ενισχύσει ειδησεογραφικούς οργανισμούς που δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους;» η απάντηση είναι εξίσου εντυπωσιακή: το 54% το αρνείται κατηγορηματικά. Ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό σε Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Πορτογαλία, Μ. Βρετανία και για να μην πολυλογώ από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, πλην… Βουλγαρίας. Δίνουμε ωστόσο τις ίδιες απαντήσεις με τη Νότια Κορέα των «Παράσιτων».
Στην Ελλάδα μόλις το 32% εμπιστεύεται τα ΜΜΕ, ενώ μόλις το 12% πληρώνει για την ψηφιακή ενημέρωση. Με άλλα λόγια: Σας διαβάζουμε και σας βλέπουμε, δεν σας εμπιστευόμαστε, δεν θέλουμε να πληρώνουμε για τις ειδήσεις και δεν θέλουμε κρατικές ενισχύσεις για τα μέσα ενημέρωσης. Το ποιος κερδίζει από αυτήν την άλυτη εξίσωση είναι προφανές: οι ελίτ και το αναπαραγόμενο σύστημα διαπλοκής και εξουσίας. Δεν κερδίζει μόνο η κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και οι ακροδεξιοί και οι αντιεμβολιαστές, δύο σύνολα δηλαδή σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπα. Σημειώνεται πως η έρευνα του Reuters Institute ολοκληρώθηκε αφού έτρεξε η σκανδαλώδης καμπάνια Πέτσα.
Χθες μάθαμε -καθυστερημένα- ότι η δικογραφία για τη λίστα διαβιβάστηκε στη Βουλή με διερευνώμενο αδίκημα αυτό της απιστίας εις βάρος του Δημοσίου. Ομως ίσως ακόμα χειρότερο από την αδιαφάνεια και την κυβερνητική χειραγώγηση των ΜΜΕ σε βάθος χρόνου είναι η καταρράκωση της εμπιστοσύνης των πολιτών στα (αστικά) ΜΜΕ και αυτός είναι πραγματικός κίνδυνος για τη Δημοκρατία, ελλείψει άλλων επιλογών.
