δδμανιάς: σχόλια ενός ταπεινού γραφιά: από το θιάκι ως τον πλανήτη

iloveithaki.gr, 24/6/2025

τουρισμός στο θιάκι: μην αγγίζετε, ανασαίνουμε ακόμη!

καλά πάμε, δε λέω. τουρίστες έρχονται, λεφτά πέφτουν, και ο στανίτσας —ο δικός μας τα καταφέρνει με τις ισορροπίες— ακόμη κρατάει τα μπόσικα. Μπράβο του, αλλά μη τον ματιάσω, γιατί αν αρχίσουμε και φτιάχνουμε καταλύματα σαν να ‘μαστε μύκονος σε έκπτωση, την πατήσαμε. δεν είμαστε για ουρές έξω από το σουβλατζίδικο και δεν σηκώνει το θιάκι να πουλάει ξαπλώστρες με 50 €.

εδώ κάποτε λέγανε: «στο νησί καλύτερα βάρκα, παρά αμάξι». και δίκιο είχαν, γιατί τι να την κάνεις τη Μερσεντές άμα δεν μπορείς να ρίξεις πετονιά, να πιάσεις κάνα χάνο (ή έστω κάνα χταπόδι). αν χαθούν κι αυτές οι βαρκούλες από τη θάλασσα, την κάτσαμε. θα γίνουμε Μπλε Μπιτς χωρίς ψαρά.

ελλάδα 2025: κόκκινο το κρασί, μπλε η κάλπη, μαύρη η ψυχή

δεν ξέρω αν φταίει η ζέστη, το μικροτσίπ της ταυτότητας ή το πολύ ριάλιτι, αλλά κάποιοι συνεχίζουν να ψηφίζουν ΝΔ και χαμογελάνε κιόλας. μπορεί να τα αρπάζουν, εντάξει, αλλά οι υπόλοιποι γιατί; από χόμπι; για τη φανέλα;

και τώρα, το νέο επεισόδιο στο δράμα: ΟΠΕΚΕΠΕ – το μεγάλο φαγοπότι. μεζές το δημόσιο, κρασί η λογική και λογαριασμός στους αθώους. κι αντί να φωνάζει ο κόσμος, ρίχνει κανά like, άντε και κάνα σχόλιο “ντροπή”. μέχρι εκεί. ο ΣΥΡΙΖΑ τρέχει με ξυλοπόδαρα πίσω απ’ τα γκάλοπ, η ΝΕΑΡ μάλλον έγινε ΝΕΑΡ-αχρηστη, κι αν ο τσίπρας κατέβει με δικό του κόμμα, το μόνο που θα μείνει ενωμένο θα είναι το φραπόγαλο στο καφενείο.

αλλά μεταξύ μας: να γράψω ελεύθερα φοβάμαι — μη με πιάσουνε για «ρητορική μίσους». ευτυχώς με διαβάζουν μόνο δυο φίλοι μου και το σκυλί ( ο μπρούνο ).

ο πλανήτης… ντόναλντ ο Α’ και τα πάθη του κοσμάκη

και πάμε παραπέρα. η ανθρωπότητα ανασυντάσσεται, οι πάγοι λιώνουν, τα δικαιώματα αερίζονται και στη σκηνή ανεβαίνει ξανά ο… Ντόναλντ. Όχι ο πάπιας, ο άλλος, ο πιο ροδαλός. Που ‘χει βλέμμα μπέργκερ και μυαλό τυπογραφείο του 1950. Το εβραϊκό λόμπι τον σπρώχνει, τα ΜΜΕ τον γυαλίζουν κι εκείνος ξεπληρώνει —όχι τα χρέη του, τις “υποχρεώσεις” του.

κι ο κοσμάκης; τρώει μπομπότα της πληροφορίας και βλέπει Netflix για να ξεχνιέται. όσο εμείς ασχολούμαστε με τα κοινωνικά δίκτυα που ποστάρουν νερό με λεμόνι για αποτοξίνωση, εκεί έξω πέφτουν βόμβες —αλλά με «ηθική σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο».

έτσι λοιπόν:

ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου το σουβλάκι πάει 4.5 ευρώ, ο πολιτικός λόγος είναι ανύπαρκτος και η μόνη σταθερά είναι η βάρκα μου στο θιάκι —που τουλάχιστον σε πάει και κάπου. Αν όχι μπροστά, τουλάχιστον στον άι γιάννη στην μούντα

προτείνω λίγη σάτιρα, πολύ σαρδέλα, και ακόμα περισσότερη υπομονή. γιατί όπως έλεγε κι ο νόνος μου ο δημοσθένης: «άμα πας με το ρέμα, γίνεσαι σκουπίδι. αν πας κόντρα στο καιρό, γίνεσαι βάρκα».

Οι ώρες μ’ εχλωμιάσανε γυρτός που βρέθηκα ξανά
στο αχάριστο τραπέζι.
(Απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο στον τοίχο αντικρινά
ο ήλιος γλιστράει μέσα και η ζέστη )

Διπλώνοντας το στήθος μου, γυρεύω αναπνοή
στον παλιό μου υπολογιστή
(Σφύζει γλυκά και ακούγεται χιλιόφωνα η ζωή
στα ελεύθερα του δρόμου.)

Απόκαμα, θολώσανε τα μάτια μου και ο νους,
όμως ακόμη γράφω, ακόμα σκέφτομαι.

συγγνώμη που παρενέβηκα φίλε μου καρυωτάκη

“μπλε μπιτς” (blue beach) – είναι μια φανταχτερή, «τουριστικοποιημένη» εικόνα παραλίας, με όλες τις τυπικές παγίδες: ξαπλώστρες 50 ευρώ, κοκτέιλ με καλαμάκι από μπαμπού και ίνσταγκραμικά τοπία. όμορφη μεν, αλλά χωρίς ίχνος αυθεντικότητας.