iloveithaki.gr, 17/9/2025
γράφει ο νιόνιος ο μανιάς του μήδη
δεν είναι για όλους.
δεν είναι για μένα.
ή για σένα.
είναι για το γλέντι της πολιτικής.
πήγε εκεί που ταιριάζει.
όχι για κονόμα, λες;
ας το πιστέψουμε.
ας το γλεντήσουμε.
η σαπίλα παίζει κομπλέ.
ξέρεις το τραγούδι.
το τραγουδάκι ταιριάζει.
μην κοιτάς τα λόγια.
κοιτάς το θέατρο.
μονόπρακτο.
σκηνή: μεταγραφή.
ηθοποιοί: όλοι οι γνωστοί.
σκηνικά: παλιά.
φώτα: υπερβολικά.
«όσο μπόι του λείπει, τόση γλώσσα έχει».
λέξεις που καίνε.
λέξεις που μένουν.
«ούτε ο μητσος δεν τον θέλει» —
άκου πόσο μικρά γίνονται τα μεγάλα ονόματα.
κι όμως — τον δέχτηκαν.
σκεφτείτε τι μέρα έχουνε.
το χιούμορ γίνεται μαχαίρι.
το μαχαίρι γίνεται σχοινί.
το σχοινί δένει τις υποσχέσεις.
το κοινό;
περαστικοί.
κοιτάνε.
κάποιοι γελάνε.
κάποιοι θυμώνουν.
κάποιοι ξύνουν το κεφάλι.
εδώ δεν κρίνουμε πρόσωπα.
εδώ παίζουμε με τις εικόνες.
τις λέξεις.
τις αντιφάσεις.
και για τους κλέφτες του δημοσίου —
ας το πούμε με τραγούδι.
ας το βάλουμε σαν ρεφρέν.
δεν είναι το πιο σάπιο άτομο που πέρασε από το πασοκ.
ήταν αθώος με τη νοβάρτις.
μην ακούτε ότι όσο μπόι του λείπει, τόση γλώσσα έχει.
ότι ούτε ο μητσος δεν τον θέλει.
δηλαδή σκεφτείτε σε τι κατάσταση είναι για να τον δεχτεί η σαπίλα.
ληστέψανε την τράπεζα
και τι με νοιάζει εμένα
δεν είμαι με κανένα.
σου λέω καλά της κάνανε
γιατί μας προκαλούσε,
γεμάτη εκατομμύρια,
ενώ κι ο θεός πεινούσε.περαστικοί, αδιάφορα,
εκάτσαν και κοιτούσαν,
του διευθυντή της οι κοιλιές
κι αυτούς τους ενοχλούσαν,
κάποιος πανικοβλήθηκε
μπας κι ήτανε ο γιος του
κι ο ιδρωμένος λογιστής,
μπας κι ήταν ανεψιός του
κι όσο για τον ταμία που πήγε ν’ αμυνθεί,
όταν αναρωτήθηκε για ποιον και το γιατί,
“στα αρχίδια μου” ψιθύρισε
και γέμισε τις τσάντες.
“άντε… και καλή τύχη μάγκες!”στο μπάτσο βλέπεις πέρασε μονάχα η κοροϊδία,
να έχει την ψευδαίσθηση πως είναι εξουσία
και τώρα η χήρα του με δύο ορφανά,
με τρεις κι εξήντα σύνταξη, τη μοίρα βλαστημά
και μια άγνωστη αιτία.ψωροκορώνα γράμματα στο τζόγο της ζωής
“επάγγελμα;” “ποιο επάγγελμα;”
“τι επάγγελμα?” “ληστής”
τα τέρατα δικάστηκαν με μάρτυρα την πείνα,
αποκλεισμένα μια ζωή σε ακούσια καραντίνα.
η απελπισία περίστροφο και σφαίρες της οι ανάγκες.
άντε… και καλή τύχη μάγκες.
άντε… και καλή τύχη μάγκες.
άντε… και καλή τύχη μάγκες.
να τον χαίρονται.
εκεί που πήγε κάπως ταιριάζει.
και στο τέλος, πάντα το ίδιο έργο.
οι ίδιοι ρόλοι.
ίδιες μάσκες.
ίδιο σενάριο.
ο λαός πάντα θεατής.
το εισιτήριο πληρωμένο.
χωρίς επιστροφή.
