Το δέντρο είναι η υπόσχεση της ανάπτυξης. Το δάσος είναι αυτό που καταπατείται, καίγεται, λεηλατείται. Και η μνημονιακή κυβέρνηση αποφάσισε να εξαφανίσει τα δάση φυτεύοντας οικισμούς, τουριστικά χωριά και καταλύματα, γήπεδα γκολφ, τελεφερίκ, φωτοβολταϊκά, μέχρι και πίστες μότο κρος! Ταυτόχρονα, όσα ορεινά καταφύγια είναι αυθαίρετα νομιμοποιούνται, ενώ όσα στρέμματα κάηκαν ή αποψιλώθηκαν αποχαρακτηρίζονται από δασική έκταση και άρα καταπατώνται «νόμιμα» πια. Ακόμα, στις επιτρεπόμενες εντός των δασών χρήσεις θα περιλαμβάνονται βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ΧΥΤΑ, κεραίες ραδιοτηλεοπτικών μέσων, στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες. Τέλος, στο νομοσχέδιο, στο οποίο ενσωματώνονται πολλές φωτογραφικές διατάξεις, τα δάση δίνονται βορρά σε επιχειρηματίες «επενδυτές», ενώ οι περιαστικές εκτάσεις προσφέρονται προς πολεοδόμηση σε συνεταιρισμούς. Χαράς ευαγγέλια, δηλαδή, για ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, εταιρίες real estate και μεγαλοιδιοκτήτες γης. Και όλα αυτά, τα ντύνουν με τον μανδύα της ανάπτυξης. Ότι δήθεν χαράσσουν έτσι το δρόμο της εξόδου από την κρίση. Όμως, το μόνο που κάνουν είναι να καταστρέφουν με διαδικασίες fast track κάθε πνεύμονα ζωής, ώστε να ικανοποιήσουν τα προαπαιτούμενα της τρόικας και τις ορέξεις των επενδυτών.
Στα σχέδια της κυβέρνησης είναι το περιβαλλοντοκτόνο αυτό νομοσχέδιο να ψηφιστεί εντός του Αυγούστου από το θερινό τμήμα της βουλής. Όμως, οι κινήσεις της μπορεί και πρέπει να είναι μετρημένες. Όπως αναγκάστηκε να αποσύρει την ιδιωτικοποίηση του νερού και να μεταθέσει για αργότερα το νομοσχέδιο για τον αιγιαλό, έτσι και τώρα μπορεί να υποχρεωθεί σε υποχώρηση. Γι’ αυτό χρειάζεται, περισσότερο από ποτέ, η ανάπτυξη ενός ευρέως, κοινωνικού και πολιτικού, μαζικού και ανυποχώρητου κινήματος που θα βάλει φρένο στις βλέψεις τις κυβέρνησης. Που θα διεκδικήσει το δημόσιο αγαθό της απόλαυσης του δάσους και του οξυγόνου. Που θα ανατρέψει τα σχέδια της στρεβλής ανάπτυξης και θα βροντοφωνάξει ότι τα κέρδη δεν είναι πάνω ούτε από το περιβάλλον, ούτε από τον άνθρωπο.