ψάχνοντας έναν αποτυχημένο

thegreekcloud | Πάνος Θεοδωρίδης 

Εχω  ένα όραμα: να ανακαλύψω έναν αποτυχημένο και να μιλησω μαζί του.

Οράματα μπορώ να έχω όποια θέλω και δεν είναι δικαίωμα (η αναζήτηση οραμάτων)  στα συμπαθή λειτουργήματα των ενθέων και των πολιτικών.

Κι όμως, ενώ στα οράματά μου δεν συμπεριλαμβάνεται η αποκάλυψη της απόλυτης αλήθειας του κόσμου, πόθεν προήλθε το σύμπαν, εάν ο Αριστοτέλης συνήργησε στον χαμό του Αλέξανδρου και ποιος σκότωσε τον Κένεντι, η ταπεινόφρων και μέτρια απαίτησή μου σκοντάφτει σε τοίχο μπετόν αρμέ. Σαν αυτούς που επέβλεπε ο Ρόμελ στο τείχος του Ατλαντικού.

Συναντώ ανθρώπους ταραγμένους, που δηλώνουν κάποια λάθη τους, συναντώ συχνότερα έξαλους τύπους που τα βάζουν με το σύστημα, με την οικογένειά τους, με το περιβάλλον, αλλά το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι αισθάνονται έτοιμοι για δράση, δοκιμοι, άλκιμοι, ετοιμοπόλεμοι και αρματωμένοι.

Πουθενά δεν έχω συναντήσει την ευφυά απογοήτευση κάποιου που δηλώνει ξεθωριασμένος, που δηλώνει ότι πέρασε η μπογιά του. Κι όχι ως κίνητρο για να ξαναπεράσει ένα χεράκι μπογιάς αυτούς που θα το πιστέψουν,αλλά ως δήλωση καθαρή, που δεν προκαλεί οίκτο.

Σέβομαι και κρύβω τις εξαιρέσεις, για λογοτεχνικούς και ρητορικούς λόγους.

Απεναντίας η αγορά είναι γεμάτη από ανθρώπους που χαϊδεύονται,ονοματίζοντας αποτυχίες συμβάντα που σαφώς δεν είναι. Η που δηλώνουν ότι έχουν ελαττώματα που θα ήταν ηλίθιοι εάν δεν παραδέχονταν ότι τα είχαν. Η ,ακόμη χειρότερα, βαφτίζοντας (το υπέρτατο χάιδεμα) «ελαττώματα» προφανή χαρίσματα.

Να λές ας πούμε ότι «το μεγάλο μου ελάττωμα είναι ότι δεν συμβιβάζομαι», δεν είναι ακριβώς ένδειξη αποτυχημένου όντος, αλλά ενός Σπάρτακου που τρώει τα μούτρα του επειδή η κοινωνία είναι πολύ ανώριμη.

Το όραμά μου δεν έχει για την ώρα εκπληρωθεί.Ακόμη δεν έχω ακούσει κάποιον να του προσφέρουν μια θέση και να πεί «συμπαθάτε με, αλλά δεν είναι για τα κότσια μου».

Και μάλιστα ,να απαριθμήσει και τους λόγους.

Η αυτοκριτική δεν είναι ποτέ αυτοκριτική. Είναι ένα αμήχανο ρητορικό σύστημα, κατά το οποίο πρέπει να πουλάς την μούρη σου μέσα σε μια γάζα εξομολογήσεων, πονηρά αναθέτοντας στον Θεό Μέλλοντα την δικαίωσή του.

Ποιός θα σε δικαιώσει; Η Ζωή. Η Θεά Ζωή, εννοείται.

Γενικεύω και εξατομικεύω εναλλακτικά, διότι αυτοί με τις εμμονές τους, ότι δήθεν κατέχουν απο διαχείριση της εξουσίας,  ξέρετε ποιοί, θα με τρελάνουν τελείως.