aris | 4 νοέμβρη 2015 at 12:20
σχόλιο στο άρθρο “ο φίλης, τα ιερά και τα όσια”
Με την ευκαιρία της διένεξης πάνω στην γενοκτονία, ή όχι ακριβώς των Ποντίων και άλλα τέτοιου είδους θέματα που κυκλοφορούν καλό θα είναι να προσέχουμε μια και οι καιροί επιτάσσουν πρώτα να κοιτάμε πώς να σταθούμε στα πόδια μας σαν κράτος, καθώς εθνικές διεκδικήσεις χωρίς κρατική ισχύ είναι για παραμυθιασμένους.
Οι λαοί σε δύσκολες στιγμές πρέπει να χρησιμοποιούν την εξυπνάδα τους και όχι μόνο τον αυθορμητισμό τους.
Όταν σε σπρώχνουν στο γκρεμό δεν προχωράς να πέσεις περήφανα σε αυτόν, αλλά κοιτάς να βρεις ρίζα να πιαστείς, να γυρίσεις πίσω και να παλέψεις με αυτόν που σε σπρώχνει.
Μια και πρόσφατα γιορτάσαμε την 28η Οκτωβρίου θυμάμαι μια παλιά φράση του Σεραφείμ Φυντανίδη που περιγράφει τις συμπεριφορές όταν ο Β΄ Παγκόσμιος ήταν προ των πυλών: «Τάβλι ο Τσώρτσιλ, σκάκι ο Μεταξάς».
Αυτό το συνεχόμενο κους – κους για τα οικονομικά της ιδιωτικής εκπαίδευσης τη μία και για τον χαρακτηρισμό της συμφοράς των αδελφών Ποντίων από την άλλη (που μάλλον και η τότε Ελληνική Κυβέρνηση έχει κάποιες ευθύνες), είναι αποπροσανατολιστικές, ή το λιγότερο όχι για τη συγκεκριμένη στιγμή.
Και με δυο λόγια πιο «πιασάρικα» και Θιακοκεφαλλονίτικα:
Η «στραβωμάρα» μας που έλεε κι ο νόνος μου είναι άλλη αυτή τη στιγμή και πολύ πιο σοβαρή εθνικά εκτός αν κάποιοι κάνουν ότι δε βλέπουν…
Κάποιοι άλλοι όμως θέλουν να βλέπουν!
Χουά χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα
