Posted on September 20, 2016 by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Μέρες σκέφτομαι πως ζω σε μία προσομοίωση της πραγματικότητας πολύ καλών γραφικών, με ποιότητα ήχου ντόλμπι σαράουντ και κομπάρσους τους καλύτερους οσκαρικούς ηθοποιούς, που δεν βραβεύονται κάθε μέρα για την προσφορά τους στην Τέχνη αλλά για την συμμετοχή τους στα μοναχικά μας πορτρέτα που υπονοείται πάντα Κάποιος – όπως στον Χόπερ.
Στα τριάντα το να ζεις στην Αθήνα είναι μία φιλήδονη πειραματική εμπειρία. Ζεις κάτω από ένα καυτό ήλιο με έξι μήνες καλοκαίρι, μαντρωμένος στα πιο άχαρα γερασμένα μπετά. Τα ίχνη των σανδαλιών των αρχαίων Ελλήνων σου γαργαλάνε τα τακουνάκια σου και η απειρία σου ως αποτυχημένο ανθρώπινο παράδειγμα διογκώνεται εξαιτίας της μη σύνδεσης με όλο αυτό το ιλιουστρασιόν ιστορικό πλαίσιο. Το κόντραστ δεν παίζει.
Η προσομοίωση, την οποία ανέφερα με διάθεση χλεύης, κεφιού και μία πρέζα μανιοκατάθλιψης όπως ορίζουν και τα πρακτικά της ληξιαρχικής μου πράξης, έγκειται στο γεγονός ότι τα σενάρια που οι συνάδελφοι, οι συγγενείς, οι εραστές και οι γείτονες ευτυχούν είναι ελάχιστα, αλλά με το στανιό θέλουμε να πιστεύουμε πως είναι η επικρατούσα κατάσταση και δίπλα στο μαϊντανό θα ποτιστεί και η δική μας γλάστρα. Τα κακά σενάρια, εκείνα που σε σοκάρουν, εκείνα που σε στεναχωρούν και σε εκφοβίζουν, είναι τα σπάνια, τα μακρινά, τα ψιλά γράμματα στη ζωή. Κάτι τέτοιες μπαρούφες λένε μερικοί και κάνουν λεφτά ότι οι πιθανότητες είναι με το μέρος τους. Δεν ξέρω… αυτή η Ειμαρμένη δεν κάνει καθόλου καλά τη δουλειά της ή εμείς πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον ορισμό της τύχης στο παγκόσμιο λεξιλόγιο.
Πάντως, μια συνηθισμένη καλοτυχία -ριζικού αμαγάριστου και φιλτραρισμένου πεπρωμένου- είναι η συναναστροφή με υπέροχους ανθρώπους, από αυτούς που συναντάμε αρκετές φορές στη ζωή μας και μας καταστρέφουν την αυτοεκτίμηση, τη ροή της ζωής και την ηρεμία μας. Οι υπέροχοι άνθρωποι νομίζουμε ότι είναι έξυπνο να τους κάνουμε παρέα ή δασκάλους μας ή και ερωτικά μας ταίρια και να τους κοτσάρουμε και μια κουλούρα στο λαιμό και να τους κάνουμε συζύγους μας. Λάθος σας τα είπανε τα πράγματα. Τους υπέροχους ανθρώπους τους αποφεύγεις. Σαν μυρμήγκι θα μαζέψεις τα σποράκια της οξυδέρκειάς τους, του κεφιού τους, της δημιουργικότητάς τους, της τύχης και ευχέρειας στη γέννηση ιδεών, θα τα πας στη φωλιά σου και θα τους αφήσει μονάδες. Αλλιώς, έμπλεξες. Είναι αρρώστια, εθισμός και κακοτυχία για το μέσο άνθρωπο. Σε ζαλίζουν, καλομαθαίνεις, ονειρεύεσαι, μπριζώνεσαι, σου ψήνουν στο ψάρι στα χείλη… να κάτι εγκαύματα. Ακριβές οι κρέμες και τα χειρουργία αποκατάστασης.
Δύσκολες ιστορίες. Καλύτερα η τοξικότητα της μπουνάτσας για την πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, παρά η περιπέτεια της θάλασσας.
