όλες οι φωτογραφίες είναι του marc riboudthegreekcloud | 27.04.2017 | 11:58
Κάθε μέρα σου δίνω ραντεβού στις δώδεκα και τέταρτο έξω από το Everest. Βρίσκεται στη γωνία της λεωφόρου και είναι περίπου πενήντα βήματα από την είσοδο του γραφείου σου και εκατό είκοσι ένα από το δικό μου γραφείο. Τα δικά μου βήματα τα έχω μετρήσει περισσότερες φορές και είμαι ακριβής. Τα δικά σου μόνο δύο, οπότε δεν μπορώ να είμαι σίγουρη. Τη μία φορά άλλωστε έβρεχε και έκανα πολύ μικρότερα βήματα. Δεν είμαι φερέγγυα ως προς αυτό.
Εκεί, εσύ καπνίζεις το δεύτερο τσιγάρο της ημέρας και εγώ το τρίτο. Σου δίνω το πρώτο φιλί της ημέρας. Σχεδόν στον αέρα. Σε φιλάω στο μάγουλο και ίσα-ίσα ζυγώνω την άκρη των χειλιών σου. Τα λίγα δευτερόλεπτα που ξεμακραίνω από το πρόσωπό σου σε κοιτάω μέσα στα μάτια και εκείνα μου ανταποδίδουν μέλι και νέκταρ και εγώ βάζω τη γλώσσα μου μέσα και περιμαζεύω τις σταλιές του σιροπιαστού γλυκού.
Μιλάμε συνολικά δέκα λεπτά και έπειτα φεύγουμε σε αντίθετες κατευθύνσεις. Εσύ κάνεις τα περίπου πενήντα βήματά σου και εγώ τα ακριβή εκατό είκοσι ένα.
Κάθε μέρα σου δίνω ραντεβού στις έξι και τέταρτο. Κάποιες φορές έρχεσαι, κάποιες όχι. Ίσως, δεν έρχεσαι επειδή αυτό το ραντεβού στο δίνω νοητά και δεν είχαμε πότε χρόνο να μάθουμε ο ένας τον άλλον τόσο καλά και αεροστεγή όπως εκείνοι που συμβιώνουν σε ένα διαμέρισμα στα Κάτω Πατήσια με ενοίκιο 280 ευρώ και άθλια υδραυλικά και μωσαϊκό με μαύρες και χάλκινες πιτσιλιές και ρωγμές από τον σεισμό του 1981. Όποτε δεν συνεννούμαστε σε τέτοιο μακάρβριο και ανιαρό επίπεδο. Και δεν ξέρω αν σου αρέσει το ρύζι το σπυρωτό στα γεμιστά ή το ρύζι καρολίνα και αν κοιμάσαι από τη δεξιά πλευρά του κρεβατιού ή την αριστερή. Δεν ξέρω αν σου ερεθίζει την επιδερμίδα το αφρόλουτρο FA με νότες αγγουριού ή αν βρίσκεις όξινη τη μυρωδιά του. Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ να ξέρεις. Ή και περισσότερες λεπτομέρειες από αυτές που συζητούν τα ζευγάρια τα απογεύματα των Κυριακών. Για παράδειγμα, εμένα με τρομάζουν οι φωτογραφίες της Γης από τους δορυφόρους της NASA. Δεν μπορώ να νιώθω μία κουκίδα σε ένα μαύρο αχανή βυθό, όταν είμαι τόσο απέραντη εξαιτίας του έρωτά μας. Τέλος πάντων.
Κάθε μέρα σου δίνω ραντεβού στις δέκα και τέταρτο το βράδυ στο τηλέφωνο. Σε καληνυχτίζω και ο καθένας συνεχίζει την έγγαμη ζωή του. Και θυμήθηκα τώρα έναν ποιητή που μου είχε πει πως κανείς δεν ζει τον ιδανικό έρωτα. Σχεδόν πάντα είναι άφταστο, απροσπέλαστο, άβατο. Και εγώ μόλις είχα τελειώσει το λύκειο τότε με 19 και τρία και είχα περάσει στο Πολυτεχνείο και νόμιζα πως αφού κατάφερα αυτό, θα μπορέσω να δυστυχήσω δίπλα στον έρωτα. Γιατί εδώ που τα λέμε αν ζούσαμε στο ίδιο σπίτι, εγώ θα σταματούσα να έκανα τις δουλειές του σπιτιού, στη δουλειά θα φορούσα μόνο φούξια μίνι φούστες και θα κομμάτιαζα τη ταυτότητά μου. Τέλος πάντων. Μάλλον θα ήταν δυστυχία αυτό, όπως σου είπα. Ίσως και όχι. Τέλος πάντων.
Μην μας πουν ανήθικους και εγωιστές.
Τέλος πάντων.
