meu corpo e nosso

Ο/Η Konstantinos Ntokos άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας “ερημονήσια“: 

Αναπτυξιολαγνεία

Τι είναι η χώρα; Μια ευρύτερη έννοια του κτήματος. Έβλεπα σήμερα τις επενδύσεις μου. Αγκινάρες, κουκιά, μπιζέλια και τα σποράκια των καλοκαιρινών φυτών στις πρασιές. Από τα τέλη του άλλου μήνα και μέχρι τον Δεκέμβριο θα αρχίσουν να δίνουν κέρδη και να συντηρούν πολλούς ανθρώπους.

Κι ύστερα σκέφτηκα τι θα γινόταν αν άρχιζα να ξεπουλάω κατά τμήματα το χωράφι. Στο κέντρο για φωτοβολταϊκά, γύρω γύρω για ανεμογεννήτριες, στην μια άκρη για εξόρυξη, στην άλλη άκρη χαβούζα υλικών εξόρυξης και ουσιών επεξεργασίας, πιο κει για να χτιστεί ένα ξενοδοχείο. Θα έβγαζα έτσι κάποια λεφτά. Και επειδή δεν χρωστάω σε τράπεζες μιας που δεν είχα ποτέ ούτε κάρτα για ΑΤΜ, θα τα δαπανούσα για να αγοράσω αγκινάρες, κουκιά, ντομάτες, μαρούλια κλπ αλλά και για φάρμακα λόγω του ότι θα ζούσα μες στους καρκίνους των τροφών και των απορριμμάτων. Δεν θα άκουγα πια πουλιά αλλά φασαρία ανθρώπινη, βουητά και κρότους μηχανημάτων.

Αυτό κάνει και η Ελλάδα σήμερα, βαφτίζοντάς το ανάπτυξη. Μόνο που είναι λίγο ακόμα χειρότερο. Διότι ούτε τα φράγκα θα μείνουν, μιας και θα πάνε σε αποπληρωμή χρέους. Μόλις ξυπνήσουμε θα είμαστε άφραγκοι, χρεωμένοι τριπλά, δίχως πατρίδα και περικυκλωμένοι από καρκίνο. Δεν θα επιζήσει κανένας. Να δω τι θα πουν στα παιδιά τους, όσοι έχουν.

του Γιάννη Μακριδάκη

Posted on February 19, 2013 

καλά τα λέτε με τον φίλο τον Aris, αλλά εγώ συμφωνώ απόλυτα με τον δυσσέα.

εσείς κρατήστε τις ρίζες βαθιά και καλά κάνετε,

εγώ όμως παιδί της ανάπτυξης είμαι και άσε που θέλω να πουλήσω και τις βίλλες σε κάνα Άραβα, μπας και ξεχρεωθώ,

κι ας μην θέλει να τ ακούει ο φίλος μας

έχω και κάποια ηλικία και δεν θα υπάρξει ζήτηση,  μου φαίνεται θα μείνω στα αζήτητα.