Οπως όλα δείχνουν, οι προεκλογικές αβρότητες τρόικας-κυβέρνησης δίνουν σιγά σιγά τη θέση τους στη σκληρή μάχη. Η άποψη πως λίγο η ελληνική προεδρία, λίγο η ανάγκη ηρεμίας πριν από τις κρίσιμες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με την ακροδεξιά και τους ευρωσκεπτικιστές να έχουν σηκώσει κεφάλι σχεδόν παντού, θα οδηγούσε σε μια εύκολη και ήρεμη επιθεώρηση εκ μέρους της τρόικας, δεν έχει πλέον κανένα πρακτικό έρεισμα.
Οι πληροφορίες επιμένουν πως η τρόικα δεν ξέχασε, όπως η κυβέρνηση ήλπιζε, το καυτό γι’ αυτήν ζήτημα του δημοσιονομικού κενού για το 2014 αλλά και το 2015, γεγονός που προκαλεί πονοκέφαλο στο ελληνικό οικονομικό επιτελείο. Ετσι, οι διαρροές ότι οι δύο πλευρές τα έχουν βρει στο θέμα αυτό απέχουν παρασάγγας από την αλήθεια.Η οικονομική διαφορά που προκύπτει -και πρέπει να καλυφθεί- οδηγεί έτσι αναγκαστικά στην επιβολή νέων μέτρων, το ύψος των οποίων παραμένει προσώρας αδιευκρίνιστο. Η ασάφεια αυτή ενισχύεται και από το δημοσιονομικό κενό που προκαλεί στον προϋπολογισμό η ικανοποίηση σειράς έκτακτων αναγκών, οι οποίες προκύπτουν ή θα προκύψουν από την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων.
Για παράδειγμα, η απόφαση του ΣτΕ για τους ενστόλους προβληματίζει τους αξιωματούχους της τρόικας, οι οποίοι ζητούν πλήρη στοιχεία για τις επιπτώσεις της εφαρμογής της στις δαπάνες του προϋπολογισμού.
Αλλά το κακό δεν σταματά εδώ. Οι δανειστές αμφισβητούν πλέον ευθέως -και όχι εμμέσως- το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα. Πέρα από το ακριβές ύψος του, η τρόικα θέτει υπό αίρεση και το εάν και το πώς μπορεί να μοιρασθεί το τελικό ποσόν που θα προκύψει.
Περιττό είναι, βεβαίως, να πούμε ότι οι δανειστές ούτε κουβέντα θέλουν να ακούσουν για μοίρασμα του όποιου πλεονάσματος σε χαμηλοσυνταξιούχους και ενστόλους. Θέλουν να υπάρχει ως μαλακό υπογάστριο για έκτακτες ανάγκες!
Ολα αυτά οδηγούν, δυστυχώς, σ’ ένα συμπέρασμα: Η περίοδος του μέλιτος κυβέρνησης-τρόικας έχει τελειώσει οριστικά. Τώρα ξανα-αρχίζουν, δυστυχώς, τα δύσκολα. Μετά τα παχιά λόγια, έρχονται οι νέες πράξεις λιτότητας. Η ψευδεπίγραφη εικόνα του success story μπάζει, πλέον, από παντού. Και οι ελπίδες του κυβερνητικού συνασπισμού, ότι οι θυσίες θα αναγνωρισθούν, αποδεικνύονται μάταιες.
Ο σκληρός πυρήνας της Ε.Ε. αφού χάιδεψε λίγο τα αυτιά των υπηκόων στην αποικία της Ελλάδας, με αόριστες υποσχέσεις περί ελάφρυνσης του χρέους, επανέρχεται στην παλιά γνωστή σκληρή γραμμή. Αυτή που ακολουθεί εδώ και τουλάχιστον 4 χρόνια, χωρίς να συναντήσει αντίσταση από κάποια ελληνική κυβέρνηση. Η οποία, κατά τα άλλα, υποστηρίζει ότι διαπραγματεύεται, υιοθετώντας πάντα μέτρα εις βάρος των πολιτών.