Δημήτρης Μηλάκας
Κατ’ αρχήν είναι θεμιτές οι πολιτικές – προσωπικές φιλοδοξίες. Θεμιτή είναι επίσης και η όποια (μεγάλη ή μικρή) ιδέα έχει ο καθένας για τον εαυτό του. Απόλυτα θεμιτή είναι και η βαθύτερη (ή ρηχότερη) διάθεση του καθενός να «κάνει κάτι» με τον τρόπο που αυτός κρίνει και μπορεί. Κάτω από αυτό το πρίσμα, προφανώς, δεν έχουμε να πούμε τίποτε για το «Ποτάμι» που ξαφνικά (;) χθες εμφάνισε στην πολιτική σκηνή ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης.Όμως, από αυτό το σημείο και έπειτα, η δημόσια συζήτηση είναι επιβεβλημένη. Και σ’ αυτήν τη συζήτηση ο συνάδελφος, που εμφανίζεται να πρωτοστατεί σε μια κίνηση η οποία φιλοδοξεί να «αναδιαμορφώσει» το πολιτικό σκηνικό, δεν είναι αυτός που θέτει τις ερωτήσεις, αλλά αυτός που πρέπει να έχει τις απαντήσεις.
Για να το πούμε απλούστερα, με δεδομένη την οικονομική – κοινωνική – πολιτική κατάσταση στη χώρα, η εμφάνιση μιας αστραφτερής τηλεοπτικής περσόνας στην πολιτική κονίστρα, και μάλιστα σε ρόλο πρωταγωνιστή, δεν λέει τίποτε, εκτός ίσως από τη δύναμη που εξακολουθεί να έχει η τηλεόραση. Όμως αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν, όπως δεν ενδιαφέρουν και οι γενικότερες φιλοσοφικές – κοινωνιολογικές παρατηρήσεις σαν αυτές που διαβάσαμε στην ανακοίνωση με την οποία ο καλός συνάδελφος έδωσε το σύνθημα για το ξεκίνημα της κίνησής του(ς).
Για να κερδίσει κάτι περισσότερο από την προσοχή ή τη συμπάθεια της κοινωνίας η εν λόγω κίνηση θα πρέπει να αρχίσει να διατυπώνει καθαρές θέσεις για μια σειρά από ζητήματα, όπως:
♦ Υπέρ ή κατά των (παρόντων και μελλοντικών) μνημονίων;
♦ Υπέρ ή κατά των αντεργατικών νομοθεσιών;
♦ Υπέρ ή κατά των περικοπών και των χαρατσιών;
♦ Υπέρ ή κατά της δημόσιας υγείας και παιδείας;
♦ Υπέρ ή κατά του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας;
♦ Υπέρ ή κατά της επανα-κρατικοποίησης των όσων ξεπουλήθηκαν, όπως ο ΟΠΑΠ και η ΔΕ- ΣΦΑ;
♦ Τι θα πράξει το «Ποτάμι» αν, παρά τις ειλικρινείς φιλοευρωπαϊκές του διαθέσεις, οι Γερμανοί εξακολουθούν να γράφουν την ελληνική κοινωνία στα παλιά τους παπούτσια;
Τα ερωτήματα που ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι συμπλέοντες στο ποτάμι (άγνωστοι προς το παρόν) φίλοι του είναι πλέον υποχρεωμένοι να απαντούν, είναι άπειρα, όσα και τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Το καλό (ή κακό) για το «Ποτάμι» είναι πως η ελληνική κοινωνία, όση τηλεόραση κι αν βλέπει, θέλει απαντήσεις.