χαίρε, νύμφη

Αναρτήθηκε από Panagiotis Poutos την Παρασκευή, Μαρτίου 04, 2016

Η νεοελληνική γραμματεία ξεκινά με το έπος του Βασίλειου Διγενή Ακρίτα. Διγενής, επειδή η μητέρα του ήταν Ρωμιά, αλλά ο πατέρας του Σαρακηνός: ο Μουσούρ, αμιράς τής Συρίας. Από τη Συρία καταγόταν ο Ρωμανός ο Μελωδός, που χαρακτηρίστηκε «Πίνδαρος» της εκκλησιαστικής ποίησης. Τελειοποίησε το κοντάκιο και παραδίδεται πως είχε συνθέσει πάνω από χίλια. Πολλά από τα σωζόμενα θεωρούνται εξαιρετικά μνημεία θρησκευτικής ποίησης και χρησιμοποιούνται για λειτουργικούς σκοπούς από την εκκλησία. Εικάζεται πως ήταν εβραϊκής καταγωγής και γεννήθηκε στη Συρία, από όπου επίσης καταγόταν ο Λουκιανός ο Σαμοσατέας.

Στην ελληνική γραμματεία συμπεριλαμβάνονται συγγραφείς μη ελληνικής καταγωγής, όπως ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς και ο Ιώσηπος ο Φλάβιος. Αποτελεί ειρωνεία ότι το όμαιμον, το οποίο επικαλούνται ως αξίωμα της εθνικής ταυτότητας ορισμένοι, προέρχεται από την Ιστορία του Ηροδότου ο οποίος είχε καρική καταγωγή από τον πατέρα του, τον Λύξη.

Το κομμάτι που ακολουθεί είναι από τον α’ οίκο του κοντακίου του Ρωμανού “Εἰς τόν Εὐαγγελισμόν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου”. Το επέλεξα γιατί ως έργο ενός Σύρου είναι ταιριαστό να ψάλλεται από τον Τιμόθεο Ντιουέμα που έχει επίσης ξενική καταγωγή: δεν είναι από τη Συρία, αλλά από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Σπούδασε στην Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία και στη θεολογική σχολή του Α.Π.Θ.