Το ζήτημα είναι επομένως η «ιδιοκτησία» και η δίκαιη διανομή του κοινωνικού προϊόντος | dreamstime.com
13.05.2017, 11:02 | ΕΦ.ΣΥΝ.
Είναι περίεργη η εποχή μας. Στο επίπεδο της οικονομίας ασφαλώς υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις επιστροφής σε μια ορισμένη ομαλότητα. Η πορεία προς τη… ρεαλιστική διευθέτηση του χρέους που ανοίγεται δημιουργεί την πεποίθηση ότι η χώρα μπορεί να επιστρέψει στις αγορές «πολύ νωρίτερα από το τέλος του προγράμματος διάσωσης», όπως είπε ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος του ESM, Κρίστοφ Φράνκελ.
«Αν η Ελλάδα συνεχίσει να εφαρμόζει τις μεταρρυθμίσεις όπως υποσχέθηκε, είμαι πλήρως πεπεισμένος ότι μπορεί να βγει στις αγορές πολύ πριν από το τέλος του προγράμματος που αναμένεται να τελειώσει στα μέσα της επόμενης χρονιάς» δήλωσε σε συνέδριο στο Δουβλίνο.
Παράλληλα δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal αναφέρει πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) θα μπορούσε να αρχίσει τις αγορές ελληνικών ομολόγων από τον Ιούλιο (2017), εφόσον κρίνει ότι υπάρχουν τα κατάλληλα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους. Η ίδια εφημερίδα γράφει ότι η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), Κριστίν Λαγκάρντ, και η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ συμφώνησαν κατ’ αρχάς σε συνάντηση που είχαν τον Φεβρουάριο να βρουν μια λύση για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.
Προϋπόθεση προφανώς είναι πως οι δύο πλευρές (ΔΝΤ και ουσιαστικά εκ μέρους της Ε.Ε. η Μέρκελ) θα φτάσουν σ’ έναν συμβιβασμό μεταξύ των απαιτήσεων του ΔΝΤ για την αναδιάρθρωση του χρέους και του γερμανικού σχεδιασμού, ώστε να αφεθούν οι λεπτομέρειες για το τέλος του προγράμματος το καλοκαίρι του 2018, κυρίως για να αποφύγουν τις εντάσεις εν μέσω προεκλογικής περιόδου στη Γερμανία για τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.
Αν αυτή είναι όντως η πορεία των πραγμάτων και δεν έχουμε νέες ανατροπές στη σκακιέρα της οικονομικής και πολιτικής ευρωπαϊκής ισχύος, τότε είναι πολύ πιθανό να έρθει ακόμα πιο γρήγορα η περίφημη ηρεμία και η βελτίωση του οικονομικού κλίματος στη χώρα, που τόσο ζητούν οι «αγορές» και οι κάθε είδους επενδυτές.
Το ζήτημα είναι επομένως η «ιδιοκτησία» και η δίκαιη διανομή του κοινωνικού προϊόντος. Αυτή είναι η πρόκληση και προφανώς όχι οι αφ’ υψηλού μεγαλοστομίες, οι κραυγές και το θράσος των εκπροσώπων της παλιάς τάξης πραγμάτων, αλλά ούτε και νέες αυταπάτες.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
