iloveithaki.gr | 14/5/2017
σχόλια ημέρας:
- δεν ξέρω! τη γαλλία τη θεωρούσα, την είχα στη συνείδηση μου, ως το τελευταίο προπύργιο της δημοκρατίας στην ευρώπη. λέγοντας γαλλία αναφέρομαι στην ιστορία της, στην πίστη και στους αγώνες του γαλλικού λαού για ιδανικά και αξίες που διαμόρφωσαν τη νεωτερικότητα με τρόπο καταλυτικό. τώρα η γαλλία και η μια μετά την άλλη χώρες της ευρώπης, περνούν στο συντηρητικό μονοπώλιο. τίποτα τυχαίο! τόσα χρόνια λιτότητας και εκμετάλλευσης, απομυθοποίησης του ψευδοκράτους της ευρωπαϊκής ενωσης, είναι φυσικό να οδηγούν τον ένα μετά τον άλλο λαό σε εσωστρέφεια, η οποία εκφράζεται και τώρα (όπως και στη δεκαετία του 1920) από μια φασίζουσα φοβική συμμορία, η οποία υπόσχεται μίσος, απομόνωση και ένα παλιάς κοπής εθνοπατριωτικό αφήγημα / μ αλεξάκης
- οι εκλεκτοί της ρεμούλας, οι κληρονόμοι της ελέω θεού εξουσίας μιλούν για αλλαγή ύστερα από δύο μόλις χρόνια έξωσής τους από τη μόνιμη κυβερνητική στέγη τους. Τόσο πολύ τούς έλειψε. στερητικό σύνδρομο που οδηγεί σε στρατηγικές αποφάσεις πανικού. ο κούλης και το επιτελείο των κουλών. τα παιδία παίζει με την Ιστορία / ν μωραΐτης
- οι δημόσιες δομές πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας να αποτελέσουν τον βασικό πυλώνα του συστήματος γιατί απλώς αποτελούν τον εγγύτερο χώρο πρόσβασης των ασθενών την ώρα του προβλήματος. η ιδιωτική άσκηση ιατρικής, με όποια μορφή πραγματώνεται, ατομική ή εταιρική, θα λειτουργεί είτε συμπληρωματικά, είτε παραπληρωματικά, στις δημόσιες δομές
- το ζήτημα είναι επομένως η «ιδιοκτησία» και η δίκαιη διανομή του κοινωνικού προϊόντος. αυτή είναι η πρόκληση και προφανώς όχι οι αφ’ υψηλού μεγαλοστομίες, οι κραυγές και το θράσος των εκπροσώπων της παλιάς τάξης πραγμάτων, αλλά ούτε και νέες αυταπάτες
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”709″]
