Posted by sifiniera | August 11, 2017
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Οι τοίχοι των πολυκατοικιών μπορεί να μην επιτρέπουν στο φως να εισέλθει, αλλά ο ήχος είναι εξαιρετικά αδίστακτος και δεν γνωρίζει από ώρες κοινής ησυχίας, ιδιωτικότητες και άλλα τερτίπια των ανθρώπινων οργανισμών που σφραγίζουν κάθε ανάσα και παφλασμό πίσω από γυάλινες τετραγωνισμένες υποτέλειες και τα τζαμένια φρούρια και τούβλα και γύψο και υλικό απροσπέλαστο γκρι, καφέ, τετρακοσίων ψεύτικων υποσχέσεων για σωτηρία.
Και έτσι, η ευλογία να υπάρχει ένας μουσικός στον πάνω όροφο, στο διπλανό διαμέρισμα ή ακόμη και στο σάπιο δώμα της ταράτσας. Ακόμη και αν δεν είναι ο καλύτερος, ο άσος του πενταγράμμου και να γρατζουνάει με δόντια και νύχια φυσαρμόνικα, σαξόφωνο, αρμόνιο είναι ένα φερέγγυος ήχος αλλαγής διάθεσης. Λίγος ήχος από απατηλή αυθεντικότητα ενός κόσμου που σπάνια πια ακούει μουσική, αλλά τις ομιλίες που δεν γίνονται συνομιλίες τις έχει αναγάγει σε μέγα πολιτισμό.
Και τα ανάκλιντρα γεμίζουν με εξομολογήσεις που δεν θα γραφτούν ούτε σε ημερολόγια, πόσο μάλλον σε καρδιές πάσχοντων από τα ρω του έρωτα και το συν πλην της σαρκικής μάζωξής πάνω στου μουσαμαδένιο προστατευτικό ενός τραπεζιού, που θα σπάσει.
Κλατς. Σπας. Ρουφ.
