Posted by sifiniera | August, 2017
Γράφει η Βέρα Ι. Φραντζή
Κατεβαίνουν εκατοντάδες μικρά ζεματισμένα κεφαλάκια μέσα στα μεταλλικά κουτιά τους -πολλών, λίγων κυβικών εδώ που φτάσαμε δεν κάνει διαφορά- για να βρουν το λίκνο της διασκέαδασης στο μικρό θαλάσσιο κόλπο. Φουριόζοι, ταλαντούχοι στο φρένο και στο γκάζι, παρεμφερείς με τους προγόνους των δεινοσαύρων στοιχίζονται ο ένας πίσω από τον άλλον για πρώτη φορά τόσο πειθήνια μέχρι να βρεθεί η θέση πάρκιγκ. Εκεί μεταλλάσσονται σε αιμοβόρα δίποδα που με τους χαυλιόδοντές τους οριοθετούν τον χώρο που θα εναποθέσουν το μεταλλικό κουβούκλιο και θα ξεκινήσουν να περπατάνε ξανά για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να ξανακαθήσουν στην καρέκλα της καφετέριας ώστε να αγναντέψουν με την ησυχία τους τις όμορφες εξατμίσεις των διερχόμενων αυτοκινήτων.
Αυτό το λέμε διασκέδαση πια.
Είναι τόσο τυποποιημένη η διασκέδαση που στο τέλος θα την αγοράζεις από το περίπτερο συσκευασμένη σε προσφορά με το μηνιαίο περιοδικό ‘’Πλέξη και κέντημα’’. Το Σάββατο θα πάμε για ποτό, την Κυριακή το πρωί για μπάνιο στη θάλασσα, μετά στην ταβέρνα για τα αιθέρια τηγανισμένα πλοκάμια, το βράδυ πάλι για ένα ποτό λίγο πιο νωρίς ή για τις πιο κωλοφωτιές πιο αργα, μετά τις δέκα σίγουρα, αν το λέει η ψυχούλα σου μετά τις έντεκα και πάλι πίσω στην ρουτίνα.
Τραπεζάκια το ένα δίπλα στο άλλο σε απόσταση που δεν υπάρχουν μυστικά, όλοι μία παρέα είμαστε αφού στο τέλος όλοι τροφή των παχύσαρκων σκουληκιών θα γίνουμε με μπότοξ και χωρίς. Τόσα πολλά τραπεζάκια που στο πεζόδρομο που φτιάχθηκε με δόξα και τιμή από τον δήμαρχο του παραθεριστικού θερέτρου μπορείς να περπατήσεις με τις μύτες των δαχτύλων σου. Δυστυχώς, αν δεν είσαι μπαλαρίνα, θα πρέπει να αρχίσεις τη γιόγκα για το επόμενο καλοκαίρι ως εναλλακτική προσέγγιση του πεζοδρομίου με τη μέθοδο της αιώρησης.
Να μην σας τα πολυλογώ έχουμε αποκάμει με τη διασκέδαση και για αυτό αρχίσαν οι μπαρίστα να το σιροπιάζουν το μοχίτο. Τίποτα δεν είναι ίδιο, τίποτα δεν είναι όπως πριν και όλοι μοιάζουμε εκεί που κυλούσε το σλαβικό, το τούρκικο, το αλβανικό και το ελληνικό αίμα να το ποτίζει η ανάγκη για πανομοιότυπο διάλειμμα- ουφ ξέσκασα- πωπω τι χαλάρωση εκεί μαζί με άλλο ένα εκατομμύριο Έλληνες στην πισίνα του Αιγαίου, πάνω από τα πιάτα της ταβέρνας χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας να σπαταλάμε τις καλύτερες ώρες του ύπνου μας πίνοντας το τριακοστό όγδοο ντάκιουρι φράουλα με ύφος απαθούς κορακιού που μεταφέρει τα ιερά λείψανα του ίδιου του του σώματος στον τάφο χαρά-γνωριμίες-γάμοι εξ αποστάσεως.
