σχολιάζοντας την επικαιρότητα, 22η ιούλη 2018

iloveithaki.gr\july 22nd 2018

με λίγα λόγια: μα υπάρχει έστω μία ασιατική ή αφρικανική χώρα που να μην πατήθηκε από τα πόδια των λευκών κυρίαρχων, να μη λεηλατήθηκε από τα άπληστα χέρια τους; και να μη νιώθει πως η ιστορία της χρωστάει;

σχόλια ημέρας:

ο νεοφιλελευθερισμός χέρι-χέρι με την ακροδεξιά

η ευκαιρία να αναδυθούν πολιτικές ιδεολογίες που έχουν κάνει την eυρώπη να ντρέπεται. Ο φασισμός και ο ναζισμός πατούν πόδι στην Ευρώπη και όχι μόνο. Προβάλλουν το ρατσισμό.  Ξανά-σηκώνουν σύνορα, ο εθνικισμός ανακηρύσσεται ως το μεγάλο ζητούμενο της εποχής. Η διαφορετικότητα χρώματος, θρησκείας, εθνότητας, κουλτούρας,  είναι κολάσιμο αδίκημα. Τα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου ανασύρονται στην επιφάνεια και μέσω αυτών επιδιώκεται η άσκηση πολιτικής που κατακρημνίζει τις ανθρώπινες αξίες  και τα ιδανικά. Για τη ΝΔ, η ανάσταση των τεράτων του φασισμού και του ναζισμού είναι ευαισθησία που δεν αναγνωρίζει και για αυτό τη χλευάζει. Έτοιμη από καιρό με την ένταξη προσώπων, όπως, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Μάκης Βορίδης, αλλά και προηγουμένως, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Παναγιώτης Μπαλτάκος, έχει κάνει όλα όσα απαιτούνται για να μπορέσει να ανταποκριθεί στο νέο μοντέλο που έχει υιοθετήσει μέρος κομμάτων της κεντροδεξιάς στην Ευρώπη για να καταφέρει να κυβερνήσει. Ο νεοφιλελευθερισμός χέρι χέρι με την ακροδεξιά για την απόκτηση της εξουσίας. Εκρηκτικό πολιτικό κοκτέιλ που απειλεί να γυρίσει χρόνια πίσω τη χώρα.\ κατ μενεγάτου

περίεργες και αβέβαιες εποχές ήταν πάντα

ανεξάρτητα από την αφήγηση και την εικόνα που δίνουν η εγχώρια πολιτική ελίτ (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) και τα παραπολιτικά των Μίντια, η εσωτερική και η εξωτερική πολιτική επικαθορίζεται σήμερα από το ότι το χέρι που παίρνει βρίσκεται πάντοτε κάτω από το χέρι που δίνει. Και η χώρα πήρε δανεικό χρήμα από τους θεσμούς της Ε.Ε., τους οποίους ελέγχει η λεγόμενη Λέσχη του Βερολίνου, και από έναν κατεξοχήν αμερικανικό πυλώνα εξαγωγής νεοφιλελευθερισμού και της Συναίνεσης της Ουάσινγκτον, το ΔΝΤ. Από την άλλη, ιστορικά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η ίδια η Ευρώπη ήταν ένα χέρι που πήρε χρήμα από τους Αμερικανούς, οι οποίοι επέβαλαν στους δυτικούς συμμάχους τους τη γενναία πράξη άφεσης υπέρ του λαού της ηττημένης χιτλερικής Γερμανίας – την οποία οι Γάλλοι και μια ισχυρή πολιτική μερίδα στην Αγγλία σκέφτονταν να εγκαταλείψουν στη μορφή μιας αφοπλισμένης, ερειπωμένης, ταπεινωμένης και υπανάπτυκτης μεταπολεμικής αγροτικής παραγκούπολης. Αν κάτι θα πρέπει να παρηγορεί και να μας κάνει αισιόδοξους, εκτός από το καλοκαίρι, είναι ότι το «περίεργες και αβέβαιες εποχές» ίσχυε πάντα και ότι ποτέ δεν ησύχασε ο κόσμος. Ενας Ευρωπαίος σοφός, ο Εμίλ Ντιρκέμ, το είχε περιγράψει ως κατάσταση ανομίας, όπου το παλιό δεν έχει φύγει ακόμα εντελώς από το προσκήνιο, και το νέο δεν έχει ακόμα εγκατασταθεί εντελώς στα κοινωνικά πράγματα. Εδώ βρισκόμαστε… και όχι σε κάποιο τέλος του ήσυχου κόσμου \ θ βασιλείου