iloveithaki.gr, 8/1/2026
ομοιότητες μιας παλιάς δουλειάς και μιας νέας καριέρας, από τον νιόνιο τον μανιά του μήδη
κάτι δεν μου άρεσε.
κάτι δεν μου πήγαινε.
όχι μια λέξη.
μια στάση.
μια συμπεριφορά.
τους βλέπεις.
τους ακούς.
και κάτι μέσα σου σφίγγεται.
τους λέγαμε παλιά:
αριβίστες.
γλείφτες.
καιροσκόπους.
βολεψάκηδες.
γυρολόγους ιδεών και αφεντικών.
χαμαιλέοντες.
παρτάκηδες.
ανεμόμυλους.
γυρίζουν όπου φυσάει.
άνθρωποι που δεν έχουν ιδεολογία.
έχουν βιογραφικό.
δεν έχουν πυξίδα.
έχουν ραντάρ εξουσίας.
μιλάνε για αξίες.
μέχρι να αλλάξει κυβέρνηση.
ή συσχετισμός.
ή αφεντικό.
χτες εδώ.
σήμερα εκεί.
αύριο αλλού.
πάντα όρθιοι.
πάντα μέσα.
ποτέ απέναντι.
δεν καίγονται για τον λαό.
καίγονται για την καρέκλα.
για το γραφείο.
για την πρόσβαση.
για το «μέσα».
να είμαστε δίκαιοι.
σχεδόν όλοι οι πολιτικοί έχουν στοιχεία αριβίστα.
αλλά δεν είναι όλοι αριβίστες.
υπάρχουν και άνθρωποι που πληρώνουν κόστος.
που μένουν.
που χάνουν.
που δεν αλλάζουν στρατόπεδο με το πρώτο σύννεφο.
όμως το σύστημα;
εκεί είναι το πρόβλημα.
η πολιτική σαν ενασχόληση
ίσως είναι αρχαιότερο επάγγελμα
κι από της εταίρας.
και δεν άλλαξε χαρακτήρα.
τι νόμους ανακάλυψαν για να περιορίσουν τη διαφθορά;
τι συντάγματα;
τι ανεξάρτητες αρχές;
τι επιτροπές;
τι επαναστάσεις;
τι οδοφράγματα;
τι αίμα χύθηκε;
κι όμως.
τίποτα δεν άλλαξε ουσιαστικά.
γιατί;
γιατί η ρίζα δεν είναι ο νόμος.
είναι ο άνθρωπος.
ο άνθρωπος είναι ατελής.
όχι τεχνολογικά.
ηθικά.
η ηθική μας εξέλιξη
τρέχει πιο αργά
από την εξουσία μας.
κι αυτό είναι επικίνδυνο.
δώσαμε σε ατελείς ανθρώπους
τεράστια δύναμη.
κράτη.
αγορές.
όπλα.
ενέργεια.
πληροφορία.
κι αυτοί
με την ίδια παλιά ηθική.
του βολέματος.
της επιβίωσης.
του «να τη βγάλω καθαρή».
αυτό δεν μένει ψηλά.
δεν είναι θεωρία.
κατεβαίνει στη ζωή μας.
στο ρεύμα που ακριβαίνει.
στο νερό που λείπει.
στο φαγητό που μικραίνει.
στο παιδί που φεύγει.
στο νησί που αδειάζει.
και στο θιάκι
κατά καιρούς
δώσαμε ψήφο σε ανθρώπους
που πέρασαν απ’ τον τόπο
όχι για να ριζώσουν
αλλά για να προχωρήσουν.
τους ακούσαμε.
τους χειροκροτήσαμε.
τους πιστέψαμε.
κι όταν ο άνεμος άλλαξε,
άλλαξαν κι αυτοί.
όχι από κακία.
από συνήθεια.
κι αυτό δεν είναι μόνο δικό τους.
είναι και δικό μας.
γιατί ο αριβισμός
δεν ζει μόνο στην πολιτική.
ζει και στην ανοχή μας.
κι αν δεν μάθουμε
να ζητάμε λογαριασμό,
θα συνεχίσουμε
να ψηφίζουμε περαστικούς
και να απορούμε
γιατί μένουμε μόνοι.
τι πρέπει να γίνει;
όχι άλλα λόγια.
όχι άλλοι σωτήρες.
πρώτα:
μνήμη.
να θυμόμαστε ποιος ήταν τι.
και πότε.
και γιατί.
δεύτερο:
κόστος.
να πληρώνεται η πολιτική ανακολουθία.
όχι να επιβραβεύεται.
τρίτο:
συμμετοχή.
όχι ανάθεση.
όχι «ας τα κάνουν άλλοι».
και τέλος:
ταπεινότητα.
να ξέρουμε ότι
η εξουσία δεν μας κάνει καλύτερους.
απλώς μας φανερώνει.
γιατί ο αριβίστας
δεν γεννιέται στην πολιτική.
εκεί απλώς βρίσκει χώρο.
κι αν δεν αλλάξουμε εμείς,
θα αλλάζουν μόνο αυτοί θέση.
πάντα προς τα πάνω.
πάντα εις βάρος μας.
Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
Γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
Περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
Και ‘συ μου λες μας περιμένει μπόρα
Και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό
Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
Μα τα κελιά μας είναι χωριστά
Σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
Δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
Φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά
Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
Σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
Φωνή εντόμου τώρα ειν’ η φωνή μου
Φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
Με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
Συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
Τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί
Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
Πώς σ’ έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
Περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
Και ‘γω μες στην ομίχλη και τη μπόρα
Κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
Συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
Τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί
