iloveithaki.gr, 27/3/2026
δεν μας ενδιαφέρει ποιός νίκησε αλλά τι χάσαμε, του νιόνιου του μανιά του μήδη
οι πόλεμοι δεν τελειώνουν όταν σωπάσουν τα όπλα.
τελειώνουν όταν βρεθεί τρόπος να πουληθούν σαν νίκη.
και σήμερα,
όλοι ψάχνουν αυτή τη λέξη.
η αμερικανική κυβέρνηση δεν χρειάζεται άλλον πόλεμο.
χρειάζεται έξοδο.
μια έξοδο που να μπορεί να ειπωθεί καθαρά:
καταστράφηκαν υποδομές.
στάλθηκε μήνυμα ισχύος.
το ιράν πιέστηκε.
αρκετά για τα δελτία.
αρκετά για την πολιτική.
γιατί έρχονται εκλογές.
και ο αμερικανικός λαός δεν ψηφίζει με χάρτες.
ψηφίζει με το πορτοφόλι.
καύσιμα.
ρεύμα.
καθημερινότητα.
κι αν αυτά δεν ελαφρύνουν,
καμία “νίκη” δεν στέκει.
το ισραήλ έδειξε δύναμη.
αλλά η δύναμη δεν είναι πάντα αρκετή.
γιατί αυτός ο πόλεμος δεν κρίνεται μόνο στο πεδίο.
κρίνεται στο πόσο αντέχεις μόνος.
κι αν κάποια στιγμή
οι αμερικανοί τραβήξουν το χέρι,
η ισορροπία αλλάζει.
όχι γιατί χάνει κάποιος απότομα.
αλλά γιατί μένει μόνος.
και γύρω από τον πόλεμο,
υπάρχει ένας κύκλος σιωπής.
χώρες της περιοχής που δεν φωνάζουν.
αλλά παρακολουθούν.
γιατί ξέρουν
ότι η φωτιά δεν μένει ποτέ εκεί που ξεκίνησε.
οι αμερικάνικες βάσεις δεν είναι διακόσμηση.
είναι παρουσία.
είναι μήνυμα.
είναι έλεγχος.
από τον κόλπο μέχρι την ανατολική μεσόγειο,
ο χάρτης είναι γεμάτος σημεία.
όχι τυχαία.
κάποιες χώρες στηρίζουν σιωπηλά.
άλλες φοβούνται.
άλλες περιμένουν.
καμία όμως δεν είναι έξω από το παιχνίδι.
γιατί όταν οι μεγάλοι παίζουν,
οι μικροί δεν διαλέγουν πλευρά.
διαλέγουν επιβίωση.
έτσι ο πόλεμος αρχίζει να τελειώνει
όχι επειδή τελείωσε.
αλλά επειδή πρέπει να τελειώσει.
και τότε,
δύο χέρια σφίγγονται.
όχι γιατί λύθηκαν όλα.
αλλά γιατί συμφωνήθηκαν αρκετά.
κι εκεί,
κάπου πιο πίσω,
στέκεται ο άνθρωπος.
μέσα στο χωράφι του.
μέσα στη ζωή του.
και κοιτάζει.
δεν ξέρει ποιος νίκησε.
ξέρει μόνο τι χάθηκε.
θιακό επιμύθιο
όταν η θάλασσα μπουνατσάρει,
δεν ρωτάς ποιος κέρδισε.κοιτάς αν γύρισαν όλοι.
κι ένα τραγουδάκι για το τι κάνει ο θεός…
