iloveithaki.gr, 16/1/2026
ένα χιουμοριστικό χρονογράφημα του νιόνιου του μανιά του μήδη
οι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι είναι άνθρωποι
οι άνθρωποι δεν μπορούν να πιστέψουν
ότι είναι άνθρωποι.
θέλουν να είναι κάτι άλλο.
κάτι πιο μεγάλο.
πιο καθαρό.
πιο αθάνατο.
δεν αντέχουν να δεχτούν
πως ό,τι κάνουν
κάποια στιγμή
θα πάει στράφι.
θα πάει χαμένο.
θα το πάρει ο αέρας.
θα το σβήσει η σκόνη.
θα το φάει το κύμα.
και γι’ αυτό κάνουν φασαρία.
κάνουν θόρυβο.
κάνουν “επιτυχία”.
κάνουν επίδειξη.
γιατί αν σωπάσουν,
θα ακούσουν μέσα τους
την απλή αλήθεια:
δεν είμαστε θεοί.
είμαστε άνθρωποι.
και τελειώνουμε.
το χρήμα πολλοί μίσησαν…
κι εδώ έρχεται ο παλιός ο λόγος
σαν σφαλιάρα στο σβέρκο:
το χρήμα πολλοί μίσησαν.
την δόξα ουδείς.
όλοι κάτι θέλουν.
να τους βλέπουν.
να τους χειροκροτούν.
να τους γράφουν.
να τους θυμούνται.
κακομοίρηδες.
τι μας μέλει τι θα πάθουμε;
κανένας δεν το ξέρει.
και μέχρι να το μάθουμε,
τρέχουμε σαν να ’χουμε συμβόλαιο
με την αιωνιότητα.
νόμπελ ειρήνης στον τραμπ, με υπογραφή… ματσάδο
κι εκεί που λες
“εντάξει, δεν θα το δω κι αυτό”,
το βλέπεις.
η ματσάδο
χάρισε το νόμπελ ειρήνης
που της δώσανε στον τραμπ.
μπράβο σ’ αυτήν.
μπράβο στον τραμπ.
μπράβο και στην επιτροπή.
είμαστε ούλοι
για γέλια
και για κλάματα.
δηλαδή να το πω απλά;
είναι σαν να δίνεις βραβείο δίαιτας
σε σουβλατζίδικο.
οι ευρωπαίοι κοιμούνται όρθιοι
οι ευρωπαίοι ακόμη να φοβηθούν τον τραμπ.
τους βλέπω.
τον κοιτάνε.
χαμογελάνε.
κάνουν δηλώσεις.
γράφουν ανακοινώσεις.
και στο τέλος
θα τους πάρει και τα σώβρακα
και θα λένε:
“ναι, αλλά οι ρώσοι…”
“ναι, αλλά οι κινέζοι…”
“ναι, αλλά η γροιλανδία…”
ρε παιδιά…
εδώ σας παίρνουν το σπίτι με δόση,
κι εσείς φυλάτε το igloo.
η κυβέρνηση τα πάει καλά με τους αγρότες
η κυβέρνηση τα πάει καλά με τους αγρότες.
έτσι λέει.
ποιος ξέρει τι επιδοτήσεις τους υποσχέθηκε.
τι πακέτα.
τι κουπόνια.
τι “μέτρα στήριξης”.
με λεφτά από το γδάρσιμο
του ελληνικού λαού.
ή με λεφτά της εε.
που είναι βέβαια πάλι
δικά μας λεφτά.
απλώς κάνουν μια βόλτα.
παίρνουν σφραγίδα.
και ξανάρχονται.
σαν την βαλίτσα στο καράβι:
“έφυγε για ιταλία”
και την βλέπεις ξανά στον πόρο
με αυτοκόλλητο “fragile”.
η μπελαρά, οι τούρκοι, κι εμείς που πληρώνουμε
όσο για την μπελαρά…
ως και οι τούρκοι γράψανε επαινετικά λόγια.
ε, άμα σε χειροκροτάει κι ο απέναντι,
κάτι έχεις κάνει καλά.
ή κάτι έχουμε κάνει εμείς στραβά.
την πληρώνουμε εμείς βέβαια.
που δεν ακούμε
και δεν βλέπουμε
τίποτα άλλο.
τι τραβάμε
και δεν το μαρτυράνε.
μόνο κάτι πάνελ.
κάτι φωνές.
κάτι “έκτακτο”.
κάτι “σπουδαίο”.
και η ζωή μας από κάτω
να μικραίνει
σαν παλιό φανελάκι στο πλύσιμο.
θιάκι: λίγες καλές μέρες, και μετά ο φόβος
όσο για τους θιακούς…
έκανε λίγες μέρες καλές
και δουλεύουν όλοι.
όχι από χαρά.
από φόβο.
φοβούνται τον φλεβάρη.
γιατί ο φλεβάρης στο νησί
δεν είναι μήνας.
είναι διάθεση.
είναι εκείνο το κρύο
που σε κάνει να σκέφτεσαι
αν υπάρχει “αύριο”
ή αν θα μείνεις μόνιμα
στην γωνιά
με το μαγκάλι και τις σιωπές σου.
οι μαστόροι τρέχουν, και λεφτά δεν μένουν
οι μαστόροι δεν προλαβαίνουν.
τι να πρωτοκάνουν.
μια υδραυλική.
μια ηλεκτρολογική.
μια μπογιά.
μια μόνωση.
μια “μικρή ζημιά”
που γίνεται
τρεις εβδομάδες δουλειά.
και φράγκο δεν τους μένει.
γιατί το φράγκο
είναι σαν την γουλάδα
την βλέπεις,,
κι όλο σου ξεγλιστράει.
όλα έτοιμα 20 απρίλη, και πάσχα 12
και τώρα το ωραίο:
πρέπει όλα να είναι έτοιμα
στις 20 απρίλη.
και πάσχα πέφτει
στις 12 απρίλη.
με αργίες.
δηλαδή θέλουμε
να φτιάξουμε το καλοκαίρι
μέσα σε σαρδέλα-κονσέρβα χρόνου.
για να μη λείψει ο “μάρτης”
από τη σαρακοστή.
να μην λείψει η εικόνα.
να μην λείψει το “είμαστε έτοιμοι”.
να μην λείψει το “φέτος θα πάμε καλά”.
στο τρέξιμο λοιπόν.
πρωί μεσημέρι βράδυ.
με τσιμέντο στα παπούτσια
και καμιά μπύρα στην ψυχή.
συμπέρασμα: γελάμε, γιατί αλλιώς…
τελικά ναι.
οι άνθρωποι δεν μπορούν να πιστέψουν
ότι είναι άνθρωποι.
και δεν αντέχουν να πιστέψουν
ότι όλα κάποτε
θα πάνε χαμένα.
γι’ αυτό παίρνουν δόξα.
γι’ αυτό παίρνουν “βραβεία ειρήνης”.
γι’ αυτό παίρνουν επιδοτήσεις.
γι’ αυτό παίρνουν φόρα.
γι’ αυτό παίρνουν τα σώβρακά μας.
κι εμείς στο θιάκι,
μετρώντας μέρες καλές
σαν κέρματα στην τσέπη,
δουλεύουμε για να προλάβουμε
τον απρίλη.
και φοβόμαστε τον φλεβάρη.
αλλά κρατάμε κάτι.
ένα πείσμα.
ένα γέλιο.
μια μαγκιά.
γιατί αν δεν γελάσουμε,
θα μας πάρει από κάτω.
και τότε…
ούτε νόμπελ δεν μας σώζει.
και ένα τραγουδάκι για τόνωση…..
ο φίλος σου είμαι ο Πανουργιάς
και το δεξί σου χέρι
κι εκείνος που καλύτερα
απ’ ολουνούς σε ξέρει.
Λένε πως παίζεις με χανουμάκια,
με τουρκοπούλες και καλογριές
και σ’ αραδιάζουνε βρισιές.
Πως μπαινοβγαίνεις στους μαχαλάδες,
με ντερβισάδες στήνεις χορό
και με ρωτάν και τι να πω;
Λένε πως έχεις αλισβερίσι,
μ’ Αλή Πασάδες κάνεις χωριό
και σε ρωτάω τι να τους πω.
Πες τους ρε φίλε Πανουργιά,
(ορέ) έχω εις στον πούτσον μου βιολιά,
έχω και τουμπερλέκια
κι όπως γουστάρω τα βαρώ
και σπάω τα ζεμπερέκια.
Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω
και αν αργήσω δώσ’ τους κι αυτό,
είναι τ’ αρχίδια μου τα δυο.
Όπως στα λέω να τους τα γράψεις,
όπως στα λέω να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης σεβνταλής,
Καραϊσκάκης μπεσαλής.
Καραϊσκάκης γεια χαρά,
γεια σου ρε γέρο του Μοριά
και γεια που σ’ αγαπάνε.
Γεια τους που δε λυγίζουνε
και που δεν προσκυνάνε.
Λένε για μένα τα καρακόλια,
άκου τι λένε να μη γαμεί,
μίλα κι εσύ ρε Θοδωρή.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Κολοκοτρώνης και Γιωργής,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.
Γεια σου ρε Ανδρούτσο, γεια χαρά,
γεια σας παιδιά μου αητόπουλα,
που ‘χετε αητό πατέρα
κι όποιος δε με κατάλαβε,
τότε ας μας κάνει αέρα.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.
Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.
Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
μαζί τους είμαστε κι εμείς
μαζί σας είμαστε κι εμείς.
