iloveithaki.gr, 17/1/2026
χρόνια πολλά στους αντώνηδες και αντωνίες
“ένα βιωματικό χρονικό – ανάμεσα σε ευρώπη και άμμο, του νιόνιου του μανιά του μήδη”
η ευρώπη με τα κουστούμια. και οι αγρότες με τις λάσπες.
η mercosur.
ένα χαρτί.
μια υπογραφή.
μια φωτογραφία με χαμόγελα.
και από κάτω…
ο λογαριασμός.
λένε “εμπόριο”.
εγώ ακούω “ανταλλακτικά”.
λένε “ανάπτυξη”.
εγώ βλέπω “παζάρι”.
και κάπου εκεί,
η κομισιόν.
με γραβάτα.
με κοστούμι.
με αγκαλιές.
και πίσω απ’ τις αγκαλιές;
η αυτοκινητική βιομηχανία.
η μεγάλη.
η βαριά.
η γερμανική.
όχι γιατί την αγαπάνε.
γιατί την φοβούνται.
γιατί αν φτερνιστεί η μηχανή,
κρυώνει η ευρώπη.
και ποιος πληρώνει το τίμημα;
ο λαός.
ο μικρός.
ο απροστάτευτος.
ο αγρότης.
ο αγρότης δεν έχει λόμπι.
έχει κάλους.
ο αγρότης δεν έχει “στρατηγική”.
έχει χωράφι.
και νερό που λείπει.
ο αγρότης δεν έχει “πράσινη μετάβαση”.
έχει αγωνία.
και τώρα θα του φέρουν και “εισαγωγές”.
φθηνές.
μαζικές.
αμφίβολες.
να τον κάνουν να τρώει τη λάσπη του
με κουτάλι.
κι εσύ να μου λες:
“ευρωπαϊκή αλληλεγγύη”.
αλληλεγγύη;
ναι.
σαν ομπρέλα σε τυφώνα.
οι μουλάδες, οι βασιλιάδες, και τα μαθήματα που δεν μαθαίνονται
εγώ τους μουλάδες δεν τους συμπαθώ.
τους έζησα.
τους σιχάθηκα.
και το λέω όπως είναι.
θεοκρατία;
όχι ευχαριστώ.
το “ο θεός είπε”
είναι το πιο βολικό άλλοθι
για να σου πάρουν τη ζωή.
κι οι βασιλιάδες;
οι αυλές τους;
οι γυαλιστερές στολές;
οι “υψηλότητες”;
άλλος καρκίνος εκεί.
αλλά κι η “βοήθεια” των μεγάλων…
μην την χαίρεσαι.
πολλές φορές
σε σώζουν
όπως σώζει το τσεκούρι το δέντρο.
λένε “να βοηθήσουμε”.
και κάνουν ιράκ.
περνούν τα πετρέλαια και κάνουν χάος.
και μετά φεύγουν.
και σου λένε “καλή τύχη”.
να αποφασίσει ο λαός, λες.
ναι.
αλλά να μπορεί κιόλας.
με μουλάδες λιγότερους.
με φόβο λιγότερο.
με σιδερένιες μπότες λιγότερες
στο λαιμό του.
θυμάμαι κι εγώ…
όχι από βιβλίο.
από ζωή.
από θάλασσα.
από καράβι.
χοντέιντα.
τριάντα χρόνια πριν.
μας πήραν όλους.
“ελάτε να δείτε”.
κι είδαμε.
αποκεφαλισμό στην πλατεία.
μπροστά στο τζαμί.
και τα παιδάκια δίπλα.
να παίζουν.
να γελάνε.
να σκαρφαλώνουν στις φοίνικες.
σαν να ‘ταν γιορτή.
σαν να ‘ταν παρέλαση.
σαν 25 μαρτίου.
μόνο που εδώ έχει σημαίες.
εκεί είχε αίμα.
και τότε κατάλαβα.
πως ο άνθρωπος συνηθίζει τα πάντα.
ακόμη κι αυτό.
κι αυτό είναι το πιο τρομακτικό.
δημοκρατία “με όρους χρήσης”
μετά λες για νδ.
και τους διαγραφόμενους.
κασχέσεις λογαριασμών.
και περιουσιών.
και εισαγγελείς.
κι εγώ γελάω.
πικρά.
γιατί η πολιτική στην ελλάδα
δεν είναι ιδεολογία.
είναι σύστημα ασφαλείας.
μπαίνεις;
έχει κωδικό.
βγαίνεις;
σου κλειδώνουν την πόρτα
και σου πετάνε και το κλειδί στη θάλασσα.
η δημοκρατία μας,
μερικές φορές,
μοιάζει με εφαρμογή στο κινητό:
“αποδέχεστε τους όρους;”
αν πεις όχι,
δεν ανοίγει τίποτα.
ο τσίπρας, το ελάττωμα της τιμιότητας, και η παράξενη ελληνική λογική
και μετά…
τσίπρας.
εγώ τον βλέπω ικανό.
ξύπνιο.
με μυαλό.
με ένστικτο.
αλλά με ελάττωμα.
τίμιο.
και το λες σαν κατάρα.
κι εγώ το νιώθω.
γιατί στην ελλάδα
η τιμιότητα δεν είναι αρετή.
είναι αναπηρία.
αν είσαι τίμιος
σε τρώνε.
αν είσαι πολύ τίμιος
σε κάνουν και ήρωα
για να σε ξεφορτωθούν πιο εύκολα.
λες “αν ήταν λίγο αυστηρός…”
ίσως.
μπορεί.
αν χτύπαγε το χέρι στο τραπέζι,
ίσως να κρατούσε το μαγαζί.
αλλά μπορεί και να ‘θελε να καθαρίσει τον περίγυρο.
και γι’ αυτό…
έκανε πως δεν βλέπει.
μέχρι να φύγει.
ο τίμιος φεύγει.
γιατί δεν αντέχει τη βρώμα.
ο πονηρός μένει.
γιατί την έχει για άρωμα.
τώρα λέει ξαναρχίζει.
και λέω
“δώστε του μια ευκαιρία ακόμα”.
δώστε μια ευκαιρία
στον άνθρωπο που δεν πουλάει τη μάνα του.
έστω κι αν χάσει.
έστω κι αν φύγει.
γιατί αν μείνουν μόνο οι άλλοι,
θα μας μείνει μόνο ο πάτος.
ο κασελάκης και το “ευτυχώς που χώρισαν τα ιμάτια”
όσο για κασελάκη…
ευτυχώς που χώρισαν τα ιμάτια, λες.
ναι.
καλύτερα έτσι.
να ξέρει ο καθένας
τι πουλάει.
και τι φοράει.
αλλά αυτά για ιράν…
ότι “έπρεπε να επέμβει ο τραμπ”…
ε, εκεί δεν είναι πολιτική.
εκεί είναι ντροπή.
γιατί ο τραμπ
δεν επεμβαίνει για λαούς.
επεμβαίνει για συμφέροντα.
κι όποιος δεν το καταλαβαίνει
ή είναι αφελής
ή είναι επικίνδυνος.
θιάκι σήμερα: μουρτζουφλιά
και να σου πω και το άλλο.
στο θιάκι σήμερα…
μέρα ανάποδη.
βαριά.
χωρίς φως.
μουρτζουφλιά
σαν να ‘χει πέσει το ταβάνι χαμηλά
και να σ’ ακουμπάει στο κεφάλι.
αλλά τέτοιες μέρες
είναι για δουλειά.
για χωράφι.
για κάψιμο.
για να φύγει το “παλιό”.
να καπνίσει η γη λίγο.
να ξαλαφρώσει.
να πεις “άντε”.
να ακούσεις το κλαδί που σπάει
και να νιώσεις πως τουλάχιστον
κάτι καθάρισε.
γιατί η ψυχή, φίλε μου
είναι κι αυτή χωράφι.
αν δεν το καθαρίσεις,
γεμίζει αγκάθια.
κλείσιμο
mercosur.
μουλάδες.
βασιλιάδες.
κόμματα.
ηγέτες.
διαγραφές.
επεμβάσεις.
και μια ευρώπη
που θέλει να πουλήσει αυτοκίνητα
σε ήπειρο
με λαούς που δεν έχουν ούτε ψωμί.
κι εμείς εδώ.
σε ένα νησί.
με καιρό.
με κάπνα.
με δουλειά.
να κοιτάμε τον ουρανό
και να λέμε:
“τέλος πάντων.
αρκετά για σήμερα.”
κι ένα τραγουδάκι για το γαμότο
Το λέγαν, Άγια Κυριακή εκείνο το καΐκι
Που στης σκλαβιάς τη κατοχή
Δούλευε στη διαφυγή, πάλευε για τη Νίκη
Αλεξάνδρεια – Ραφήνα, πήγαινε τα χρόνια εκείνα
Και για μπάρκο μες στ’αμπάρια, είχε όλο παλληκάρια
Αλεξάνδρεια – Ραφήνα, πήγαινε τα χρόνια εκείνα
Και για μπάρκο μες στ’αμπάρια, είχε όλο παλληκάρια
Τώρα η Άγια Κυριακή στην αμμουδιά σαπίζει
Κι όταν τη βλέπω στο γιαλό
Τρέχει το δάκρυ μου θολό, και η καρδιά ραγίζει
Αλεξάνδρεια – Ραφήνα, πήγαινε τα χρόνια εκείνα
Και για μπάρκο μες στ’αμπάρια, είχε όλο παλληκάρια
Αλεξάνδρεια – Ραφήνα, πήγαινε τα χρόνια εκείνα
Και για μπάρκο μες στ’αμπάρια, είχε όλο παλληκάρια
