iloveithaki.gr, 19/1/2026
ένα σημείωμα με φιλοσοφική ματιά και βιωματικό νεύρο, του νιόνιου του μανιά του μήδη
η γρήγορη αντίληψη
σήμερα σκέφτηκα κάτι απλό.
και παλιό.
πιο παλιό κι απ’ τις λέξεις.
τη γρήγορη αντίληψη.
ένα χαρακτηριστικό ανθρώπινο.
που προϋπήρχε.
και δεν αλλάζει με τον χρόνο.
ο εγκέφαλος αλλάζει.
εξελίσσεται.
μεγαλώνει.
φορτώνει στρώσεις.
αλλά δεν πέταξε ποτέ τον παλιό.
τον κράτησε μέσα.
σαν μηχανή.
σαν πυρήνα.
κι όσο κι αν το παίζουμε “πολιτισμένοι”,
ο εγκέφαλος του ερπετού
φαίνεται ακόμα.
είναι εκεί.
βασικός.
στη δομή του σημερινού εγκεφάλου.
γιατί δεν είναι για να γράφεις.
είναι για να σωθείς.
ο παλαιολιθικός κι εμείς
έφερα στο μυαλό μου τον παλαιολιθικό άνθρωπο.
ντυμένο με προβιές.
μέσα στα χιόνια.
μπροστά του ένα τέρας.
ένα μαμούθ.
και στα χέρια τους;
ξύλινα δόρατα.
μια ελπίδα.
κι η ομάδα δίπλα.
θα μου πείτε:
δεν ζούσαν πολύ.
ναι.
αλλά είχαν κοινά με μας.
τα βασικότερα.
κοινωνικοποίηση.
και γρήγορη αντίληψη.
το “θέλω να γίνω δυνατός με την ομάδα”
το καταλαβαίνω.
ζεις πιο πολύ.
κρατάς θέση.
έχεις πλάτη.
έχεις μάτια γύρω σου.
όμως η γρήγορη αντίληψη…
αυτό είναι άλλο.
αυτό δεν είναι μόδα.
δεν είναι εκπαίδευση.
δεν είναι εφαρμογή στο κινητό.
αυτό είναι εργαλείο επιβίωσης.
κι από τότε μέχρι σήμερα
δεν άλλαξε.
ίσως μόνο να γυάλισε.
να έγινε πιο γρήγορο.
σαν ένστικτο που τελειοποιείται.
δώρο της φύσης
η γρήγορη αντίληψη είναι δώρο της φύσης.
και η φύση, να το ξέρουμε…
σου δίνει ό,τι χρειάζεσαι.
τίποτα περιττό.
δεν σου δίνει “πολυτέλειες”.
σου δίνει “σωτηρία”.
σου δίνει βλέμμα.
καθαρό.
ψυχρό.
χωρίς παρεμβολές.
ζυγίζεις.
αποφασίζεις.
χωρίς φλυαρία.
χωρίς παραμύθι.
χωρίς “μήπως”.
αντιύλη, εγκέφαλος, ευθεία γραμμή
εκεί μέσα οι ταχύτητες είναι αλλού.
αντιύλης.
εγκεφάλου.
φωτός.
σε γραμμή
που δεν πρέπει να διαρραγεί.
μια ευθεία.
ασφάλεια.
περιβάλλον.
δρώμενα.
όλα υπό πρόβλεψη.
όλα υπό έλεγχο.
όχι γιατί είσαι “μάγος”.
αλλά γιατί είσαι μέσα στο γεγονός.
όχι απέξω.
η συνήθεια και η διαίσθηση
η συνήθεια δημιουργεί τρομερή δύναμη.
ήσυχη.
χωρίς φασαρία.
και αυτή η δύναμη
αντανακλάται στον χώρο.
φαίνεται.
όσο διαρκεί το γεγονός.
και μετά έρχεται η διαίσθηση.
η διαίσθηση δεν είναι μαντεία.
είναι άσκηση.
η διαίσθηση που ασκείται με τον χρόνο
εξαφανίζει τα απρόβλεπτα.
δεν τα εξαφανίζει “μαγικά”.
τα σβήνει γιατί τα έχεις δει.
έχεις περάσει από εκεί.
το σώμα το θυμάται.
το μάτι το ξέρει.
ο νους προλαβαίνει.
δεν ψάχνεις. απορροφάς.
η μέθοδος είναι βιωματική.
δεν ψάχνεις.
η πληροφορία η απαραίτητη
απορροφάται.
μπαίνει μέσα σου
σαν νερό στο χώμα.
κι όλα γίνονται
εν ριπή φωτός.
αυτός είναι ο κυνηγός
αυτό είναι ο κυνηγός.
αυτό είναι ο αρχηγός.
αυτό είναι ο σημερινός άνθρωπος
όταν είναι στη σωστή του στιγμή.
όχι όταν κάνει θόρυβο.
όχι όταν παριστάνει.
όχι όταν μιλάει πολύ.
αλλά όταν βλέπει.
και αποφασίζει.
ο λύκος το ξέρει καλύτερα
κι ας πούμε και για τον lupus.
ο λύκος όταν επιτίθεται για να φάει
έχει γρήγορη αντίληψη.
ίσως πιο γρήγορη από μας.
γιατί είναι καθαρός.
χωρίς περιττά.
δεν έχει δικαιολογίες.
δεν έχει δεύτερες σκέψεις.
δεν έχει “μήπως το αφήσω για αύριο”.
έχει μόνο:
ώρα.
στάση.
κίνηση.
κι όποιος αργήσει…
χάθηκε.
αν δεν συνδεθείς… πας χαμένος
κι εδώ είναι το ζουμί.
αν δεν μπορείς να συνδεθείς άμεσα με το περιβάλλον,
βράσε ρύζι.
πας χαμένος.
θα σε πατήσει το μαμούθ.
ή η τράπεζα.
ή θα τρακάρεις το καράβι στη μανούβρα.
δεν έχει σημασία τι είναι.
μαμούθ, ευρώ, σίδερα, θάλασσα.
το ίδιο πράγμα είναι.
μια στιγμή.
μια απόφαση.
μια ευθεία γραμμή.
και ή είσαι εκεί.
ή δεν είσαι.
η μανούβρα είναι το μαμούθ του σήμερα
και να σας πω κάτι;
εγώ αυτό το έχω δει στη ζωή μου.
στη μανούβρα.
εκεί που τα χέρια είναι ήσυχα.
αλλά όλα μέσα δουλεύουν.
εκεί που δεν χωράνε φωνές.
δεν χωράνε εξυπνάδες.
δεν χωράει πανικός.
μόνο γρήγορη αντίληψη.
κι αν την έχεις…
φαίνεσαι.
όχι από το “ύφος”.
από την ησυχία σου.
κλείσιμο
η γρήγορη αντίληψη
δεν είναι ταλέντο για λίγους.
είναι μνήμη παλιά.
είναι εργαλείο επιβίωσης.
είναι μέσα μας
από τότε που κυνηγούσαμε μαμούθ.
κι όποιος δεν την κρατάει ζωντανή,
όποιος χάνει τη σύνδεση με το περιβάλλον,
όποιος αργεί…
θα τον πατήσει.
και το μαμούθ
σήμερα
φοράει γραβάτα.
κι ένα τραγούδι για το γαμότο..
Ψέλνει στη Σιμωνόπετρα κι ακούγεται στον Άδη
μα οι τρομαγμένοι κάνουνε πως τάχα δεν ακούν.
Κλέβει το χνούδι απ᾿ τα παιδιά, τα μονοπάτια σβήνει,
βαφτίζεται στην έρημο και γίνεται Σιμούν.
Στέλνει καράβια στο γκρεμό, τον ίσκιο ξεθωριάζει,
κάνει και μένα φρύγανο μα μένα δεν με νοιάζει.
Με το να χέρι στη χαρά και τ᾿ άλλο στην ομίχλη,
δεμένο με γλεντήσανε τα λαίμαργα πουλιά.
Γυρεύω την πανσέληνο, να πέσει στο πηγάδι,
να κοιταχτώ, να θυμηθώ πως ήμουνα παλιά.
Να θυμηθώ, να ξεχαστώ, να γίνω ερυθρελάτη˙
οι ρίζες μου στον ουρανό, τα φύλλα στο κρεβάτι.
Να βρω και σας αδέρφια μου, που ᾿χετε ξεθυμάνει,
το φόβο και την ομορφιά να βάλουμε μαζί.
Να πλύνουμε με το κρασί τα νυσταγμένα μάτια
κι ύστερα να σαλπάρουμε στη θάλασσα πεζοί.
Και τα παρτάλια οι σκέψεις μας, πειρατική σημαία.
Όλα στραβά γινήκανε και όλα είν᾿ ωραία.
Θανάσης Παπακωνσταντίνου:
