iloveithaki.gr, 13/2/2026
γράφει ο νιόνιος μανιάς του μήδη
κάτω από τα νερά μας, εκεί που ρίχνουμε άγκυρα, εκεί που κολυμπάνε τα παιδιά μας, εκεί που περνά το παραγάδι, απλώνεται ένας άλλος κόσμος.
σιωπηλός. πράσινος. ζωντανός.
τα λιβάδια ποσειδωνίας δεν είναι φύκια.
είναι κανονικό φυτό. με ρίζες. με φύλλα. με ζωή.
λέγεται Posidonia oceanica
και υπάρχει μόνο στη μεσόγειο.
στο θιάκι έχουμε πολλά τέτοια λιβάδια.
στον κόλπο, στις απάνεμες πλευρές, στα καθαρά νερά μας.
και δεν τα βλέπουμε.
αλλά ζούμε απ’ αυτά.
τι προσφέρουν χωρίς να μιλάνε
– γεννούν και μεγαλώνουν ψάρια. σαργούς. τσιπούρες. καλαμάρια.
– κρατούν τον βυθό δεμένο.
– κόβουν το κύμα και προστατεύουν τις παραλίες.
– καθαρίζουν το νερό.
– κρατούν διοξείδιο του άνθρακα για αιώνες.
είναι τα «δέντρα» της θάλασσας.
αν τα ξεριζώσεις, η θάλασσα φτωχαίνει.
και πώς τα χαλάμε
με μια άγκυρα που σέρνεται.
με μια μηχανότρατα που περνάει από πάνω.
με λύματα που πέφτουν χωρίς έλεγχο.
με εκβαθύνσεις και μπάζα.
και το κακό είναι ότι η ποσειδωνία μεγαλώνει λίγα εκατοστά τον χρόνο.
ό,τι χαλάσεις σήμερα, δεν ξαναγίνεται εύκολα.
γιατί στο θιάκι είναι θέμα επιβίωσης
εδώ δεν έχουμε βιομηχανία.
έχουμε θάλασσα.
ο παράκτιος ψαράς ζει από την αναπαραγωγή.
ο τουρισμός ζει από το καθαρό νερό.
ο τόπος ζει από την ομορφιά.
αν χαθούν τα λιβάδια,
θα το πληρώσουμε όλοι.
όχι αύριο. σε λίγα χρόνια.
και τότε θα λέμε: «πού πήγαν τα ψάρια;»
θα φταίνε οι ξένοι;
ή η δική μας άγνοια;
τι μπορούμε να κάνουμε
– να αγκυροβολούμε σε άμμο, όχι σε πράσινο.
– να στηρίξουμε πλωτές σημαδούρες μόνιμης πρόσδεσης.
– να απαιτήσουμε έλεγχο στα λύματα.
– να μιλήσουμε καθαρά για τις μηχανότρατες.
– να ενημερώσουμε τους επισκέπτες.
η προστασία δεν είναι εχθρός της αλιείας.
είναι η ασφάλειά της.
η προστασία δεν διώχνει τον τουρισμό.
τον κάνει ποιοτικό.
επιμύθιο θιακό
στο θιάκι αν ξεριζώσουμε το λιβάδι,
δεν θα ’χει ψάρι να φάει κανείς.
η θάλασσα δεν φωνάζει όταν την πληγώνεις.
μα θυμάται.
κι εμείς, καλάγεμου,
ή θα σταθούμε φύλακες του τόπου μας
ή θα γίνουμε οι τελευταίοι που ψάρευαν
σε θάλασσα που κάποτε ήταν ζωντανή.
κι ένα τραγούδι για παιδιά, τη φύση και το γαμωτο μου…
Απάνω στην, μαύρα μου μάτια απάνω στην τριανταφυλλιά χτίζειν η πέρδικα φωλιά
Χτίζειν η πέ, μαυρά μου μάτια χτίζειν η πέρδικα φωλιά συμπαινοβγαίνουν τα πουλιά Συμπαινοβγαίνουν, μαύρα μου μάτια συμπαινοβγαίνουν τα πουλιά και σιέται η τριανταφυλλιά
Και πέφτουν τα, μαύρα μου μάτια και πέφτουν τα τριανταφυλλιά πάνω στης νύφης την ποδιά
Πάνω στης νύ, μαύρα μου μάτια πάνω στης νύφης την ποδιά και ‘γω λιγνός τα μάζευα
Και ‘γω λιγνός, μαύρα μου μάτια
Και ‘γω λιγνός τα μάζευα
και στην αγάπη μ’ τα ‘στελνά
Αγάπη μ’ χαι, μαύρα μου μάτια
Αγάπη μ’ χαιρετίσματα σταφύλια με τα κλήματα
