iloveithaki.gr, 10/2/2026
«η βία είναι γοητευτική, η βία είναι ελπίδα.
σε έναν κόσμο χωρίς ελπίδα και σιωπηλό.»
η φράση σοκάρει.
κι όμως δεν υμνεί τη βία.
κατηγορεί την κοινωνία που τη γεννά.
γιατί όταν η πόλη σωπαίνει,
όταν η αδικία γίνεται κανονικότητα,
όταν η φωνή του ανθρώπου δεν φτάνει πουθενά,
τότε η βία ελκύει.
όχι επειδή είναι σωστή.
αλλά επειδή μοιάζει η μόνη διέξοδος.
εμείς είμαστε κατά κάθε μορφής βίας.
σωματικής, ψυχολογικής, κρατικής, θεσμικής.
αλλά δεν είμαστε αφελείς.
ο άνθρωπος έχει στο dna του την αντίσταση.
όταν απειλείται η ζωή του,
η αξιοπρέπειά του,
η δυνατότητα να ζήσει,
αντιστέκεται.
όχι αναρχικά.
όχι τυφλά.
μέσα στα νομικά πλαίσια.
με αγώνα, λόγο, συλλογικότητα.
η βία που ζει σήμερα ο ελληνικός λαός
δεν είναι μόνο στα χέρια και στα γκλομπ.
είναι στην καθημερινότητα.
είναι:
- τα σκάνδαλα που περνάνε σαν βροχή
- η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος
- η αίσθηση ότι «όλα γίνονται και τίποτα δεν πληρώνεται»
- η επιβίωση που γίνεται άθλος
- η κούραση που βαφτίζεται τεμπελιά
αυτή είναι η βία που σωπαίνει.
κι όταν σωπαίνει η πόλη,
μιλάει η πέτρα.
όχι για να σπάσει κεφάλια.
αλλά για να χτυπήσει το πάτωμα της σκηνής.
να ακουστεί.
αριστοφανικά,
η σάτιρα δεν σηκώνει ρόπαλο.
σηκώνει καθρέφτη.
γελοιοποιεί την εξουσία,
ξεγυμνώνει τον πλούτο,
δείχνει τον θρόνο άδειο.
κι εκεί που οι άρχοντες λένε
«ηρεμία, τάξη, κανονικότητα»,
ο χορός απαντά:
«δεν είναι η φασαρία που φοβόμαστε.
είναι η σιωπή.»
επιμύθιο θιακό
όταν φυσάει πολύ,
δεν βγαίνεις στη θάλασσα.
όταν όμως δεν φυσάει καθόλου
και βρωμάει το λιμάνι,
τότε κάτι δεν πάει καλά.
κι όποιος αντέχει, θυμάται.
κι όποιος θυμάται, μιλάει.
όχι με βία.
με αντοχή.
κι δύο τραγουδάκια για το γαμώτο…
https://www.youtube.com/watch?v=_UwuvWG-R-s&list=RD_UwuvWG-R-s&start_radio=1
Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου η θάλασσα στα μέτρα μου
Πώς να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ’άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια Μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω…
Στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά;
