iloveithaki.gr, 13/2/2026
ένας θιακός διάλογος με τη γη, του νιόνιου του μανιά του μήδη
σήμερα βρέχει απ’ το πρωί.
φυσάει.
άναψα το τζάκι και κάθισα να ζεσταθώ.
κι όπως έβλεπα τη φωτιά να τρώει τα ξύλα, θυμήθηκα πως η γη μιλάει σε όσους την ακούν.
έγραψα αυτό.
✦ ο διάλογος ✦
περνούσε ο περαστικός κοντά απ’ ένα αμπέλι.
— γεια σου, χαρά σου, άμπελε.
— γεια και χαρά σου, γέρο. για πού το ’βαλες;
— πάω για κλάδο, ξέρεις εσύ.
— ναι, ξέρω και λέω: βάλε νέο και σκάψε με, γέρο, και κλάδεψέ με.
το σκάψιμο θέλει αντοχή.
ο κλάδος θέλει τέχνη, μυαλό κι αγάπη.
— καλά τα λες, άμπελε. μα κι όλα τα δέντρα το ίδιο είναι.
όταν είναι νέα, κοπελεύονται·
κι όταν γεράσουν, τα αφήνουν.
— ο ήλιος πρώτα μας βοηθά, όπως κι εσάς.
μα κι η βροχή, το κρύο, η ζέστη —
αυτά μας ωριμάζουν για να ’ρθείτε να μας κόψετε.
μα πάνω απ’ όλα, σεβασμό κι αγάπη αποζητούμε.
— το ξέρω, γερό άμπελε.
γέρος εγώ, γέρος κι εσύ.
μαζί μεγαλώσαμε.
σε φύτεψα, σε έσκαψα, σε κλάδεψα,
και ποτέ δεν μ’ άφησες.
μου ’δινες τον χρυσό καρπό σου.
— γιατί κι εσύ με φρόντιζες,
και σαν παιδί σου μ’ αγαπούσες.
καλό σου δρόμο, γέρο.
πήγαινε, γιατί ο ήλιος σκώθηκε
κι έχεις δουλειές να κάνεις.
λίγα λόγια
υπάρχουν κουβέντες που δεν γίνονται ποτέ φωναχτά.
γίνονται ανάμεσα σε άνθρωπο και χώμα.
ανάμεσα σε γέρο και αμπέλι.
ό,τι φροντίζεις, σε φροντίζει.
ό,τι αγαπάς, σου επιστρέφει καρπό.
κι ό,τι αφήνεις, σε αφήνει.
οι πραγματικές φιλίες δεν μιλούν πολύ.
καρποφορούν.
κι ένα στίχο του Δροσίνη για το γαμώτο μου…
χαίρε, ω χαίρε, ω φύση γλυκιά,
που ξαναφέρνεις τη ζωή,
και μέσα στ’ άνθη και στα φύλλα
ξυπνάς του κόσμου τη ψυχή.
