iloveithaki.gr, 1/3/2026
σημειώσεις του νιόνιου του μανιά του μήδη για τον πόλεμο
ο πόλεμος δεν κρίνεται μόνο με εκρήξεις.
κρίνεται με λογαριασμούς.
σήμερα η φωτιά απλώνεται από το Στενό του Ορμούζ μέχρι τη Χάιφα.
θάλασσα.
λιμάνια.
ενέργεια.
νεύρα.
και το ερώτημα είναι απλό:
ποιος αντέχει περισσότερο;
Ηνωμένες Πολιτείες
στρατιωτικός προϋπολογισμός γίγαντας.
αεροπλανοφόρα.
βάσεις παντού.
δορυφόροι.
τεχνολογία.
όμως κάθε μέρα επιχειρήσεων κοστίζει δισεκατομμύρια.
καύσιμα.
πυρομαχικά.
συντήρηση στόλου.
μεταφορές χιλιάδες μίλια μακριά.
ο πόλεμος για τις ΗΠΑ γίνεται εκτός πατρίδας.
η εφοδιαστική αλυσίδα είναι μακριά.
ακριβή.
ευάλωτη.
η οικονομία αντέχει.
η πολιτική αντοχή όμως δοκιμάζεται όταν ο πόλεμος μακραίνει.
Ιράν
πολύ μικρότερη οικονομία.
πολύ μικρότερος προϋπολογισμός.
όμως πολεμά στον δικό του χώρο.
με μικρότερο κόστος ανά πλήγμα.
με drones χαμηλής τιμής.
με πυραύλους.
με τακτική φθοράς.
με απειλή στο Ορμούζ.
δεν χρειάζεται να νικήσει.
του αρκεί να μην λυγίσει.
η πραγματική μάχη
η Αμερική έχει τεράστια οικονομική ισχύ.
το Ιράν έχει χαμηλότερο ημερήσιο κόστος πολέμου.
ο ένας πληρώνει περισσότερα.
ο άλλος ρισκάρει περισσότερα στο έδαφός του.
σε πόλεμο αντοχής
δεν κερδίζει πάντα ο ισχυρότερος.
κερδίζει όποιος κουραστεί τελευταίος.
τι σημαίνει για εμάς
αν το Στενό του Ορμούζ μείνει υπό απειλή,
το πετρέλαιο ανεβαίνει.
τα μεταφορικά ανεβαίνουν.
οι τιμές ανεβαίνουν.
ο πόλεμος δεν μένει στη μέση ανατολή.
μπαίνει στο πορτοφόλι μας.
επιμύθιο
οι πόλεμοι δεν γίνονται για την ασφάλεια των λαών.
γίνονται για την ασφάλεια συμφερόντων.
οι ηγέτες μιλούν για στρατηγική.
οι αγορές μιλούν για ρίσκο.
οι πολίτες μιλούν για ακρίβεια.
κανείς δεν ρωτά τον κόσμο αν θέλει αντοχή.
τον ενημερώνουν ότι πρέπει να την έχει.
κι όσο οι κυβερνήσεις δοκιμάζουν τις αντοχές των άλλων,
καλό είναι να θυμούνται κάτι απλό:
η ιστορία δεν τιμωρεί μόνο τους ηττημένους.
τιμωρεί και τους αλαζόνες.
επίλογος
υπάρχει βέβαια και κάτι ακόμη.
ένα βαθύτερο πολιτικό ζητούμενο.
οι ΗΠΑ δεν κρύβουν ότι εδώ και χρόνια
επιδιώκουν να περιορίσουν την επιρροή των μουλάδων.
όχι μόνο στρατιωτικά.
αλλά πολιτικά.
ιδεολογικά.
γεωστρατηγικά.
να αποδυναμώσουν ένα καθεστώς
που αμφισβητεί ανοιχτά τη δυτική κυριαρχία στην περιοχή.
και επηρεάζει συμμάχους, αγορές και ενεργειακές ροές.
όμως τέτοιοι στόχοι
δεν επιτυγχάνονται εύκολα με πόλεμο φθοράς.
συχνά πετυχαίνουν το αντίθετο.
συσπειρώνουν.
ριζοσπαστικοποιούν.
σκληραίνουν τις θέσεις.
κι εδώ ξαναμπαίνει ο παράγοντας που δεν ιδεολογεί:
οι αγορές.
όταν η αστάθεια κοστίζει περισσότερο
από την ανοχή,
τότε ακόμη και οι μεγάλοι στόχοι
προσαρμόζονται.
ίσως λοιπόν
ο συμβιβασμός να μην είναι υποχώρηση.
αλλά αλλαγή μεθόδου.
και αυτό,
αργά ή γρήγορα,
θα το απαιτήσει όχι η ηθική
αλλά το κόστος.
κι ένα τραγουδάκι για τις μπόμπεςκαι τα εκατό κοριτσάκια…
