iloveithaki.gr, 23/3/2026
ο πόλεμος δεν τελειώνει… γιατί κανείς δεν θέλει να χάσει
ο πόλεμος δεν γίνεται μόνο με όπλα.
γίνεται με φόβο.
με συμφέρον.
με καχυποψία.
και όσο αυτά μένουν…
ο πόλεμος δεν τελειώνει.
οι αμερικάνοι χτυπάνε.
το ιράν αντέχει.
το ισραήλ φοβάται.
οι άλλοι κοιτάνε.
κανείς δεν έχει κερδίσει.
αλλά κανείς δεν σταματά.
γιατί;
γιατί ο καθένας φοβάται κάτι διαφορετικό.
οι ΗΠΑ φοβούνται ότι αν υπάρξει ειρήνη,
το ιράν θα δυναμώσει.
θα απλωθεί.
θα επηρεάσει όλη την περιοχή.
το ισραήλ φοβάται ότι ένα δυνατό ιράν
δεν θα το αφήσει να ανασάνει.
το ιράν φοβάται ότι αν υποχωρήσει,
θα πάψει να είναι δύναμη.
κι έτσι…
κρατάνε όλοι μια ισορροπία που μοιάζει με ειρήνη,
αλλά είναι απλώς παγωμένος πόλεμος.
και μέσα σε αυτό το παιχνίδι,
οι μεγάλες δυνάμεις δεν φεύγουν.
μένουν.
όχι γιατί αγαπιούνται,
αλλά γιατί φοβούνται να φύγουν.
αν και δεν τους συμφέρει,
και το κόστος… το πληρώνουν οι ίδιοι λαοί.
λέμε συχνά:
“να κάνουν εκλογές.
να γίνουν δημοκρατίες.”
σωστό.
αλλά η δημοκρατία δεν γίνεται με διαταγή.
δεν πέφτει από τον ουρανό.
δεν φέρνεται με στόλους.
θέλει έδαφος.
θέλει κοινωνία.
θέλει χρόνο.
κι εκεί είναι που σκοντάφτουμε.
στο ιράν,
στο ιράκ,
στο αφγανιστάν,
στη συρία…
υπάρχουν λαοί που αξίζουν καλύτερη ζωή.
αλλά υπάρχουν και εξουσίες που δεν την αφήνουν να έρθει εύκολα.
κι όσες φορές πήγαν άλλοι να την “φέρουν”…
άφησαν πίσω τους χάος.
η αλήθεια είναι πικρή.
κανείς δεν θα ελευθερώσει κανέναν απ’ έξω.
αν αλλάξει κάτι,
θα αλλάξει από μέσα.
σιγά.
δύσκολα.
με κόστος.
και ίσως…
η ειρήνη δεν θα έρθει όταν συμφωνήσουν όλοι.
θα έρθει όταν κανείς δεν αντέχει άλλο.
επιμύθιο θιακό
στο θιάκι, άμα φυσάει δυνατός αέρας,
δεν πας να τον σταματήσεις.
ρίχνεις λίγο πανί.
κρατάς το τιμόνι.
και περιμένεις να περάσει.
έτσι είναι κι οι λαοί.
δεν τους αλλάζεις με δύναμη.
τους δίνεις χρόνο να βρουν ρότα.
κι όταν τη βρουν…
πάνε μόνοι τους.
