iloveithaki.gr, 28/3/2026
η δουλειά δεν ξεκινάει από τη φρέζα.
ξεκινάει από το χορτάρι.
πρώτα καθαρίζεις.
να μην μπλέκεται, να μην κρατάει τη γη κάτω.
μετά μπαίνεις μέσα.
εκεί αρχίζει το ζόρι.
λάσπη στις γαλότσες.
βαριά γη.
το χορτοκοπτικό να πνίγεται.
η φρέζα να βουτάει και να μη θέλει να ξαναβγεί.
κι εκεί είναι η απόφαση.
να περιμένεις να στεγνώσει;
δεν προλαβαίνεις.
έρχονται πάλι βροχές.
δύο στρέμματα.
επί τρία χωράφια.
κι ένα πέντε με σεζόν μπροστά.
ή να μπεις μέσα,
με μέτρο,
με το ρίσκο.
γιατί η γη θέλει τον χρόνο της.
αν τη σκάψεις λάσπη,
όταν στεγνώσει γίνεται πέτρα.
αλλά κι ο άσκαφτος κήπος
δεν συγχωρεί.
κρατάει το νερό λάθος,
χάνει την υγρασία γρήγορα,
σφίγγει από πάνω,
και μετά δεν τον μαζεύεις.
εκεί καταλήγεις σε μια απλή αλήθεια:
καλύτερα σκαμμένοι και σίδερο…
παρά άσκαφτοι και πέτρα.
να ζοριστείς τώρα.
να καθαρίζεις τα σκαπτικά.
να μην αφήνεις τη φρέζα να βουλιάζει.
να δουλεύεις ρηχά, όσο σε παίρνει.
να τον ανοίξεις λίγο.
γιατί ο σκαμμένος κρατάει μνήμη.
κρατάει υγρασία.
και όταν έρθει η ώρα,
τον ξαναπιάνεις εύκολα.
ένα πέρασμα… και στρώνει.
ο άσκαφτος όμως;
σε περιμένει σκληρός.
σαν να μην τον άγγιξε ποτέ χέρι.
επιμύθιο
ο σκαμμένος κήπος πονάει…
αλλά ανασαίνει.
ο άσκαφτος είναι ήσυχος…
αλλά πεθαμένος.
κι ο άνθρωπος της γης
δεν ψάχνει την ευκολία.
ψάχνει το σωστό.
κι ένα τραγουδάκι για τον ήλιο που καίει στην παραλία…
