iloveithaki.gr, 29/3/2026
αν ήμουν ο Οδυσσέας,
δεν θα στεκόμουν με το σπαθί στο χέρι να κρίνω ζωές.
θα στεκόμουν για λίγο.
θα κοίταζα την ιθάκη.
και θα έφευγα.
το ομηρικό γεγονός
στην Οδύσσεια,
ο οδυσσέας επιστρέφει.
δεν είναι πια ταξιδιώτης.
είναι τιμωρός.
οι μνηστήρες πέφτουν.
το αίμα καθαρίζεται.
και έπειτα έρχεται η σιωπή.
εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπή,
στέκονται οι δούλες.
κατηγορούνται ότι πρόδωσαν τον οίκο.
ότι στάθηκαν με τους μνηστήρες.
και η απόφαση είναι σκληρή:
- να καθαρίσουν πρώτα το αίμα, και μετά να πληρώσουν με τη ζωή τους
χωρίς δίκη.
χωρίς δεύτερη σκέψη.
έτσι ήταν ο κόσμος τότε.
ο νικητής όριζε τη δικαιοσύνη.
το «αν ήμουν εγώ»
αν ήμουν εγώ,
δεν θα το έκανα.
όχι γιατί θα ήμουν καλύτερος άνθρωπος.
αλλά γιατί θα ήμουν κουρασμένος.
κουρασμένος από θάνατο.
από εκδίκηση.
από δέκα χρόνια πολέμου και δέκα χρόνια περιπλάνησης.
θα τελείωνα.
θα τακτοποιούσα το σπίτι.
θα έδινα το βασίλειο στον τηλέμαχο.
και θα έφευγα.
το πέρασμα στον καζαντζάκη
εκεί έρχεται ο Νίκος Καζαντζάκης
και γράφει τη δική του Οδύσσεια.
και λέει κάτι απλό και μεγάλο:
ο οδυσσέας δεν μπορεί να μείνει.
η ιθάκη δεν τον χωράει.
η ησυχία τον πνίγει.
δεν γεννήθηκε για να κάθεται.
γεννήθηκε για να φεύγει.
και έτσι ξεκινά ξανά.
όχι για να βρει πατρίδα.
αλλά για να βρει τον εαυτό του.
χωρίς δεσμά.
χωρίς βεβαιότητες.
χωρίς τέλος.
εκεί είναι όλο το νόημα.
η ιθάκη δεν είναι το τέλος.
είναι η αρχή.
δεν είναι λιμάνι να δέσεις.
είναι τόπος να πάρεις ανάσα
και να φύγεις ξανά.
επιμύθιο
στο θιάκι,
όταν το σκάφος μείνει δεμένο για πολύ,
πιάνει αλάτι στριδόνα και σκουριά.
γιατί το σκάφος θέλει θάλασσα. θέλει ταξίδι
όχι λιμάνι.
δεν είναι κακό να φτάσεις.
κακό είναι να μείνεις.
γιατί η ιθάκη δεν σε κρατάει.
σε στέλνει.
