iloveithaki.gr, 19/5/2026
ξημέρωσε.
μετά από έξη μήνες ύπνο.
και μάλιστα χωρίς όνειρα.
το πρώτο που αισθάνθηκε ήταν τα δυο ζεστά μωρά της χωμένα πάνω της.
η αγάπη της.
έσπρωξε αργά τον πάγο στην άκρη της φωλιάς και άνοιξε μια τρύπα προς το φως.
την χτύπησε στα μάτια ο ήλιος.
μα πιο δυνατή ήταν η πείνα.
βγήκε προσεκτικά έξω.
ο αέρας μύριζε θάλασσα και σίδερο.
για να μην ξεχνιέται, κοίταξε λίγο τον ορίζοντα και μετά τη θάλασσα μακριά στο βάθος.
δυο ρωσικά αλιευτικά.
κι ένα παγοθραυστικό.
«τι διάολο πάλι με τους ανθρώπους…»
σκέφτηκε.
«πάλι θα μας διώξουν.
και πού να πάμε;»
κοίταξε τα μικρά της που γουργούριζαν πεινασμένα.
«κοντά τους δεν μας θέλουν.
μα εγώ πρέπει να βρω τροφή.
πρέπει να κάνω γάλα να μεγαλώσουν τα παιδιά μου.»
προχώρησε αργά πάνω στον λεπτό πάγο.
«από πάππου σε πάππου εδώ ζούμε.
τούτα τα νησιά που ο vitus bering τα είπε διομήδη…»
στάθηκε λίγο.
«διομήδη…
νους διός λένε πως σημαίνει.
σοφία θεού.
μυαλό φωτεινό.»
κοίταξε πάλι το παγοθραυστικό που έσκιζε τον λευκό ορίζοντα.
«περίεργο…
αν αυτό είναι η σοφία του ανθρώπου,
τότε γιατί όλο χαλάει τον κόσμο που τον κρατά ζωντανό;»
ο αέρας δυνάμωσε.
το μικρό γλίστρησε λίγο στον πάγο και κόλλησε πάνω της.
η αρκούδα το έγλειψε απαλά.
«εμείς ποτέ δεν θελήσαμε πολλά…
μια φώκια.
λίγο πάγο.
λίγη ησυχία να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας.»
το παγοθραυστικό συνέχιζε να κόβει τον πάγο σαν μαχαίρι.
«ο άνθρωπος όλο μεγαλώνει.
οι θάλασσες μικραίνουν.
οι πάγοι λιώνουν.
κι όμως ακόμα δεν του φτάνει τίποτα.»
στάθηκε λίγο ακόμη.
«τι διάολο σας κάναμε κι εμείς ποτέ;»
κανείς δεν της απάντησε.
μόνο ο πάγος έτριξε κάτω από τα πόδια της.
κι εκείνη τρόμαξε.
όχι για την ίδια.
για τα μικρά της.
γιατί η λευκή αρκούδα ξέρει κάτι που ο άνθρωπος ακόμα αρνείται να μάθει:
όταν λιώνει το σπίτι σου,
δεν υπάρχουν υπερδυνάμεις.
μόνο φόβος.
κι εκεί πάνω, ανάμεσα σε ρωσία και αμερική,
σε δυο μικρά νησιά που χωρίζουν το σήμερα από το αύριο,
μια μάνα αρκούδα ψάχνει ακόμα μια φώκια για να ζήσει τα παιδιά της.
ενώ ο άνθρωπος ψάχνει ακόμα τρόπο να κατακτήσει τον κόσμο.
επιμύθιο
ίσως τελικά πολιτισμός να μην είναι να κατακτήσεις τη φύση.
αλλά να περάσεις από μέσα της χωρίς να την πληγώσεις.
ένα τραγούδι που μοιάζει να έρχεται από τον ίδιο τον πάγο.
ήσυχο, λυπημένο και προφητικό.
μιλά για έναν κόσμο γεμάτο φωνές αλλά χωρίς πραγματική επικοινωνία.
για ανθρώπους που προχωρούν μέσα στην πρόοδο και την τεχνολογία, αλλά χάνουν σιγά σιγά την ψυχή και την επαφή με τη φύση και μεταξύ τους.
σαν τη λευκή αρκούδα στα νησιά διομήδη που κοιτά τον άνθρωπο και δεν καταλαβαίνει γιατί κάνει τόσο θόρυβο για να καταστρέψει το ίδιο του το σπίτι.
