«Δεν μπόρεσα ποτέ να αποδεχτώ ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αποφασίζει για τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου στο όνομα του κέρδους.»
Από παιδί είχα μια σκέψη που με ακολουθούσε σε κάθε καινούργια προσπάθεια. Την έλεγα «το σημείο καμπής».
Δεν ήξερα αν υπήρχε σε κανένα βιβλίο. Ήταν μια δική μου σκέψη.
Πίστευα πως κάθε δύσκολη προσπάθεια έχει ένα σημείο όπου όλα αρχίζουν να αλλάζουν. Αν το ξεπεράσεις, δεν σημαίνει ότι πέτυχες. Σημαίνει όμως ότι απέκτησες μια γνώση που δύσκολα χάνεται. Από εκεί και πέρα ο δρόμος είναι διαφορετικός.
Το έζησα πολλές φορές.
Με την κιθάρα δεν έφτασα ποτέ εκεί. Προσπάθησα, αλλά όχι όσο χρειαζόταν.
Με τις ανώτατες σπουδές επίσης δεν τα κατάφερα. Η ζωή με πήγε αλλού.
Κάποτε άρχισα μαθήματα γιόγκα. Στην αρχή όλα φαίνονταν εύκολα. Ύστερα άρχισαν οι πραγματικές δυσκολίες. Προσπάθησα, τα άφησα και μετά από χρόνια ξαναγύρισα. Μου φάνηκαν ακόμη πιο δύσκολα. Όχι γιατί είχαν αλλάξει οι ασκήσεις, αλλά γιατί είχε αλλάξει η ζωή μου. Ο χρόνος μου χρειαζόταν αλλού.
Δεν το θεώρησα αποτυχία.
Απλώς είχα επιλέξει έναν άλλο δρόμο.
Με τη θάλασσα όμως έγινε κάτι διαφορετικό.
Στην αρχή όλα ήταν ξένα. Οι βάρδιες, οι ευθύνες, οι κακοκαιρίες, η μοναξιά, οι αποφάσεις που έπρεπε να παίρνονται μέσα σε λίγα λεπτά.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι είχα περάσει το δικό μου σημείο καμπής.
Δεν ήμουν πια ένας νέος που δοκίμαζε τη ζωή του στα καράβια.
Είχα γίνει ναυτικός.
Όσο όμως μεγάλωνε η εμπειρία μου, τόσο άρχιζα να βλέπω και μια άλλη πλευρά της θάλασσας.
Υπήρχαν στιγμές όπου το οικονομικό συμφέρον ερχόταν πολύ κοντά στα όρια της ασφάλειας. Δεν λέω ότι αυτό συνέβαινε πάντα ούτε από όλους. Λέω μόνο ότι το συνάντησα αρκετές φορές ώστε να αναρωτηθώ μέχρι πού ήμουν διατεθειμένος να φτάσω.
Εκεί βρήκα ένα δεύτερο σημείο καμπής.
Το πρώτο αφορούσε τις ικανότητές μου.
Το δεύτερο αφορούσε τη συνείδησή μου.
Κατάλαβα ότι δεν ήθελα να προχωρήσω πιο πέρα αν αυτό σήμαινε να αποδεχτώ αποφάσεις που, σύμφωνα με τη δική μου κρίση, μπορούσαν να αυξήσουν τον κίνδυνο για ανθρώπινες ζωές.
Ίσως άλλοι να έκριναν διαφορετικά.
Δεν τους κρίνω.
Ο καθένας κουβαλά τις δικές του ευθύνες.
Εγώ όμως δεν μπορούσα να το κάνω.
Και τότε κατάλαβα κάτι που με ακολουθεί μέχρι σήμερα.
Στη ζωή δεν υπάρχει μόνο ένα σημείο καμπής.
Υπάρχει και ένα σημείο όπου αποφασίζεις ποιος θέλεις να είσαι.
Δεν χρειάζεται να ξεπερνάμε κάθε εμπόδιο.
Δεν αξίζει να περνάμε κάθε όριο.
Γιατί υπάρχουν φορές που η μεγαλύτερη επιτυχία δεν είναι να ανέβεις πιο ψηλά.
Είναι να μπορείς να κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη χωρίς να χαμηλώνεις το βλέμμα.
Αυτό, για μένα, ήταν το πραγματικό σημείο καμπής.
— δδμανιάς
«Στη θάλασσα μαθαίνεις να νικάς τον άνεμο, τα κύματα και τον φόβο. Το δυσκολότερο όμως ταξίδι είναι να μη χάσεις τη συνείδησή σου. Εκεί δεν υπάρχουν χάρτες ούτε φάροι. Υπάρχει μόνο ο άνθρωπος και οι επιλογές του.» δδμανιάς
