ο κόσμος αλλάζει — η αμερική εκτεθειμένη

Οι τελευταίες ειδήσεις δεν είναι άσχετες μεταξύ τους. Φανερώνουν έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα και μια Αμερική η οποία παραμένει πανίσχυρη, αλλά δεν είναι πλέον άτρωτη ούτε μπορεί να αποφασίζει μόνη της για όλους.

Νέες φωτογραφίες αποκάλυψαν ότι τα ιρανικά πλήγματα προκάλεσαν πολύ μεγαλύτερες ζημιές στις αμερικανικές βάσεις της Μέσης Ανατολής από όσες είχαν αρχικά παρουσιαστεί. Σύγχρονοι πύραυλοι και φθηνά drones μπορούν πλέον να απειλήσουν εγκαταστάσεις δισεκατομμυρίων. Η τεχνολογία μικραίνει την απόσταση ανάμεσα στον ισχυρό και στον αδύναμο.

Την ίδια ώρα, ο Καναδάς στρέφεται προς στενότερη οικονομική και αμυντική συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι μόνο αντίδραση στις απειλές του Τραμπ. Είναι προσπάθεια απεξάρτησης από μία και μοναδική δύναμη. Reuters

Στην Ερυθρά Θάλασσα, η Σαουδική Αραβία ζητά τη μεσολάβηση της Κίνας για να συγκρατηθούν οι Χούθι. Το Πεκίνο δεν διαθέτει μόνο οικονομική δύναμη. Ελέγχει τεχνολογία, παραγωγή και κρίσιμες εμπορικές σχέσεις που του επιτρέπουν να αποκτά πολιτικό ρόλο εκεί όπου άλλοτε κυριαρχούσαν αποκλειστικά οι ΗΠΑ. Reuters

Στην Ουκρανία, ο πόλεμος έχει μετατραπεί σε εργαστήριο νέων όπλων. Drones, δορυφορικές πληροφορίες, ηλεκτρονικός και κυβερνοπόλεμος αλλάζουν καθημερινά τους συσχετισμούς, χωρίς ακόμη να οδηγούν στην ειρήνη.

Δεν είναι, λοιπόν, μόνο ο Τραμπ. Είναι οι διεθνείς συγκυρίες και πάνω απ’ όλα η τεχνολογική επανάσταση που μοιράζει διαφορετικά τη δύναμη.

Η Αμερική παραμένει ισχυρή. Για πρώτη φορά, όμως, φαίνεται τόσο καθαρά ότι είναι και εκτεθειμένη.

— δδμανιάς

Ο αφηγητής παρουσιάζεται σαν ένας απλός στρατιώτης που πολέμησε σε όλους σχεδόν τους πολέμους της αμερικανικής ιστορίας. Από τις παλιές μάχες και τον Εμφύλιο μέχρι τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, την Κορέα και την πυρηνική εποχή, υπάκουε πάντοτε στις διαταγές, σκότωνε και έβλεπε συντρόφους του να πεθαίνουν.

Με τα χρόνια καταλαβαίνει ότι οι ηγέτες επικαλούνται κάθε φορά διαφορετικά μεγάλα λόγια —πατρίδα, ελευθερία, Θεό, ειρήνη— αλλά στο τέλος εκείνοι που πληρώνουν είναι πάντοτε οι απλοί άνθρωποι. Οι νέοι βαδίζουν προς τον θάνατο, ενώ όσοι αποφασίζουν μένουν ασφαλείς.

Το επαναλαμβανόμενο «δεν θα βαδίσω πια» δεν σημαίνει δειλία. Είναι πράξη συνείδησης: ο άνθρωπος αρνείται να συνεχίσει να γίνεται όργανο της εξουσίας και να σκοτώνει ανθρώπους που δεν γνωρίζει για συμφέροντα που δεν είναι δικά του.

Το βαθύτερο μήνυμα είναι:

Οι πόλεμοι αλλάζουν ονόματα και δικαιολογίες, αλλά οι νεκροί είναι πάντα παιδιά του λαού. Κάποτε ο άνθρωπος πρέπει να σταματήσει, να σκεφτεί και να αρνηθεί να βαδίσει προς τον επόμενο πόλεμο.

δδμανιάς