η ιθάκη δεν είναι τορτούγκα

η θάλασσα κι η κοινωνία μοιάζουν. μπορούν να σε θρέψουν, να σε πλουτίσουν ή να σε καταπιούν μαζί με τ’ όνειρά σου.

άλλος ανοίγει πανιά για το ψωμί. άλλος για να ξεφύγει από μια ζωή που τον στενεύει. κι άλλος για να γυρίσει φορτωμένος τον κόπο των άλλων.

μόνο που οι κοινωνικές φουρτούνες έχουν υπογραφές. μπαίνουν σε συμβόλαια, σε δάνεια, σε αποφάσεις. κι εκεί που ένας άνθρωπος χάνει το σπίτι του, κάποιος γράφει κέρδος στα βιβλία του.

η αρπαγή έμαθε να ταξιδεύει χωρίς μαύρη σημαία.

μα η ιθάκη δεν είναι τορτούγκα. το θιάκι δεν μπορεί να γίνει αραξοβόλι μόνο για όσους μετρούν τη γη, τη θάλασσα και τις ζωές σε κέρδη.

πρέπει να χωρέσει κι εκείνος που ζει από τη δουλειά του. να βρει σπίτι ο νέος, να μείνει ο δάσκαλος, να μεγαλώσει ένα παιδί. να μπορεί ο γέροντας να κοιτά το λιμάνι χωρίς να νιώθει ξένος στον τόπο του.

γιατί τόπος που χωρά μόνο χρήματα, στο τέλος αδειάζει από ανθρώπους.

η οδύσσεια συνεχίζεται. κι η ιθάκη πρέπει να μένει υπόσχεση επιστροφής, όχι λάφυρο στα χέρια των πειρατών.

— δδμανιάς

ένα βράδυ, ένας παλιός φίλος, μια βόλτα. μικρές χαρές που κάνουν τη ζωή δική μας. κι έτσι θέλουμε το θιάκι: να χωρά τις παρέες και τα όνειρά μας, να μπορούμε να ζούμε στον τόπο που αγαπάμε.

— δδμανιάς