συγκλονιστικό οδοιπορικό στην ιθάκη

όταν κάτι δεν σας ταιριάζει, ψάξτε στην ποιητική αδεία. κάπου εκεί θα βρίσκεται.

Το ημερολόγιο με τις ρήμες, κρεμασμένο στον καπνισμένο τοίχο της καλύβας, έγραφε: «σωτήριον έτος 1490».

Η μοναδική του σκελέα, βρώμικη και σκισμένη, ήταν πεταμένη σε μια γωνιά. Οι δυο προβιές, τα μάλλινα τσουράπια και τα παλιοτσάρουχά του θα τον προστάτευαν από το κρύο.

Έπρεπε όμως σήμερα να πιάσει κανένα μουνούχι. Είχε μέρες να φάει κρέας.

Βγήκε στην πόρτα της καλύβας και κοίταξε κατά κάτω. Μπουνάτσα. Ούτε καράβι ούτε άνθρωπος. Αν δεν φυσούσε για τα καλά, δεν θα ποδίζε καμιά σκούνα.

Οι Τούρκοι είχαν διώξει τους Τόκκους από το Θιάκι το 1479, μα δεν είχε απομείνει σχεδόν κανένας. Το νησί, που το έλεγαν Val di Compare, είχε ερημώσει από τις επιδρομές, τον φόβο και τη φυγή των κατοίκων.

Πού να ήξερε ο κακομοίρης πως το 1504 οι Βενετοί θα αναζητούσαν ανθρώπους για να το ξανακατοικήσουν, μοιράζοντας γη και υποσχόμενοι φοροαπαλλαγές.

Ξανακοίταξε το ημερολόγιο.

«σωτήριον έτος 1950», του φάνηκε πως έγραφε.

Από μακριά ακούστηκε μια γνώριμη φωνή.

«Ούσι, Τόκη! Ούσι!»

Ήταν ο μπάρμπα Τόκης που έσερνε τον γαϊδαράκο του στα σοκάκια.

Χαμογέλασε. Οι Τόκκοι είχαν φύγει πριν από αιώνες, μα ένας Τόκης εξακολουθούσε να τριγυρίζει στο Θιάκι.

Το νησί είχε ξαναζωντανέψει. Στα χωριά καλλιεργούσαν τη γη, οι γυναίκες ύφαιναν και ζύμωναν, οι ναυτικοί μπάρκαραν κι οι οικογένειες περίμεναν τα γράμματά τους.

Η Κατοχή και ο πόλεμος είχαν αφήσει πληγές, μα ο κόσμος πάλευε να σταθεί στα πόδια του.

Ξαφνικά η γη τραντάχτηκε.

1953.

Οι μεγάλοι σεισμοί γκρέμισαν σπίτια, εκκλησίες και ολόκληρες γειτονιές. Άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν, άλλοι έφυγαν κι άλλοι έμειναν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους πάνω στα χαλάσματα.

Ο άνθρωπός μας τινάχτηκε τρομαγμένος.

Το ημερολόγιο είχε πέσει κάτω. Το σήκωσε, τίναξε τη σκόνη και το ξανακρέμασε.

«σωτήριον έτος 2026».

Πλησίασε στο παράθυρο.

Το λιμάνι άδειο. Τα περισσότερα μαγαζιά κλειστά, τα σπίτια σκοτεινά. Οι νέοι λιγοστοί. Το καλοκαίρι χιλιάδες επισκέπτες, τον χειμώνα πάλι ησυχία.

Τώρα πια δεν περίμεναν τις σκούναρες με το εμπόρευμα. Περίμεναν τα ιστιοπλοϊκά, τα κότερα και τους τουρίστες.

Κοίταξε τον ουρανό. Μπουνάτσα πάλι.

«Φυσήξει, μη φυσήξει, τον Μάρτη θα ξαναδούμε άλμπουρα», σκέφτηκε.

Κι έμεινε στο παράθυρο να κοιτάζει το λιμάνι.

Πεντακόσια τόσα χρόνια είχαν περάσει.

Η θάλασσα ήταν πάντα εκεί.

Κι ο άνθρωπος περίμενε ακόμη να του φέρει ζωή.

πηγές – ιστορικά στοιχεία

• Δήμος Ιθάκης – ιστορία του νησιού — οι Τόκκοι, η οθωμανική κατάκτηση του 1479 και η ενετοκρατία.
• Επτανησιακά – ο πληθυσμός της Ιθάκης τον 16ο αιώνα — η ερήμωση του νησιού και το βενετικό διάταγμα επανεποικισμού του 1504.
• Ιστορική Εταιρεία Ιθάκης – ιστορικές πηγές 530–1500 — επιστημονική έρευνα του Κυριάκου Νικία.
• Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού – Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Ιθάκη — η δυναστεία των Τόκκων και η πτώση της.

υστερόγραφο

Και για του λόγου το ασφαλές, και για να μην ξεχνιόμαστε, υπογράφουμε το οδοιπορικό μας με έναν σεισμό 4,2 Ρίχτερ, που μας ταρακούνησε σήμερα, 17 Οκτωβρίου 2026, στις 02:57 τα ξημερώματα.

Πεντακόσια χρόνια ιστορίας, κι η γη του Θιακιού εξακολουθεί να μας θυμίζει πως τίποτα δεν μένει ακίνητο.

Πηγή: ΕΡΤ – σεισμός 4,2 Ρίχτερ στην Κεφαλονιά

— δδμανιάς

«Πέντε αιώνες πέρασαν. Άλλαξαν οι άνθρωποι, οι αφέντες και τα καράβια. Μα το Θιάκι, σαν τον αμάραντο, επιμένει να ανθίζει, ακόμη κι όταν οι άνθρωποί του λιγοστεύουν».